Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/6128 K.2025/7488

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 09.09.2011-30.06.2024 tarihleri arasında kesintisiz bir şekilde davalı işyerinde şoför olarak çalıştığını, Sosyal Güvenlik Kurumu bildirimlerinin sürekli değişen alt işverenlerce gerçekleştirilmiş olsa da müvekkilinin her daim asıl işveren olan davalı işyerinde, davalı işveren bünyesinde, davalı işverenin emir ve talimatları doğrultusunda çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir neden olmadan feshedildiğini, bakiye yaklaşık 7 iş günü yıllık izin hakkının bulunduğunu iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; ... kamu hizmetlerinin sunulması esnasında duyulan ihtiyaç üzerine şoförlü hizmet aracı kiralama ihalelerine çıktığını, bu ihalelerin neticesinde en uygun teklifi veren firma ile sözleşme imzalandığını, davacının da bu ihaleyi kazanan firmaların bünyesinde belirli sürelerle şoför olarak çalıştığını, yüklenici firmaların sorumlu olması gerektiğini ve davanın bu firmalara yöneltilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının davalıya ait işyerinde dava dışı alt işveren nezdinde şoför olarak çalıştığı ve dava dışı alt işveren tarafından iş sözleşmesinin haklı neden bildirilmeden feshedildiği, davacıya yıllık izinlerin kullandırıldığının ispatlanamadığı, dava dilekçesindeki taleple bağlı kalınarak 7 gün izin alacağı olduğunun kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının asıl işveren olarak davacının taleplerinden sorumlu olduğu, davacının yaptığı iş gözetildiğinde zincirleme yenilenen sözleşmelerin belirli süreli kabul edilemeyeceği, davacının işten çıkışının "..." olarak bildirildiği, iş sözleşmesinin haklı sebeple ve ihbar öneli verilerek feshedildiği savunulmadığından davacının kıdem ve ihbar tazminatı isteme hakkının bulunduğu,

kalan yıllık izin süresinin davacı ve davalı tarafın yazılı beyanına göre belirlendiği, bu yönlerden İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olduğu ancak davalı Kurumun harçtan muaf olduğunun gözetilmemesinin hatalı olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Müvekkili Kurumda personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı değil, şoförlü hizmet alımı kiralama işi yapıldığını, 2. Sözleşmenin ve yapılan işin belirli süreli olduğunu, 3. Davacının kıdem ve ihbar tazminatı talep hakkının olmadığını, 4. İşçilik alacaklarından yüklenici firmaların sorumlu olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının kıdem ve ihbar tazminatlar ile yıllık ücretli izin alacağına hak kazanıp kazanamadığı ile davalı Kurumun bu tazminatlar ve alacaktan sorumluluğunun bulunup bulunmadığı hususlarına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR