Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/6427 K.2025/7746

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 07.09.2009 tarihinde çalışmaya başlamasına rağmen sigorta başlangıcının 05.01.2010 olarak gösterildiğini, iş sözleşmesinin 07.07.2022 tarihinde işveren tarafından haklı gerekçe gösterilmeksizin feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmesi için 18.07.2022 tarihinde ihtarname gönderilmesine rağmen ödeme yapılmadığını, davacının üretim ve planlama sorumlusu olduğunu, son ücretinin net 7.250,00 TL olduğunu, ücretin bir kısmının bankadan kalan kısmının elden ödendiğini, müvekkilinin fazla çalışma yaptığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını,

93 günlük yıllık iznini kullanmadığını belirterek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 05.01.2010-18.07.2022 tarihleri arasında matbaa işçisi olarak çalıştığını, son ücretinin net 7.250,00 TL olduğunu, davacının saygısız ve huzur bozucu davranışlar sergilemesi üzerine işveren yetkilisi tarafından 07.07.2022 tarihinde aranarak bayramdan sonra bazı hususların konuşulacağının söylendiğini, 18.07.2022 tarihinde işe gelen davacıyla görüşülerek yıllık izinlerinin kullanılmasının talep edildiğini, davacının yıllık izinlerini kullanmayacağını, işe gelmeyeceğini ve hukuki yollara başvuracağını söyleyerek işyerinden gittiğini, ardından ihtarname gönderdiğini, iş sözleşmesinin davacı tarafından eylemli olarak feshedildiğini, davacının fazla çalışması olmadığını, taleplerin zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının iş sözleşmesinin haklı neden bildirilmeden feshedildiği, kullanmadığı yıllık izinlerinin bulunduğu, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının ve fazla çalışma yaptığının tanık beyanları ile ispatlandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden yerinde olduğu gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Hizmet süresinin hatalı tespit edildiğini, 2. İş sözleşmesinin davacı tarafından feshedildiğini, 3. Talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, 4. Davacının yıllık ücretli izin alacağının hatalı hesaplandığını, 5. Davacının ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmadığını, fazla çalışma yapmadığını, 6. Mahkemece faize ve faiz türüne hatalı şekilde hükmedildiğini, 7. Alacaklardan indirim yapılmadığını, 8. Bölge Adliye Mahkemesinin yeterli gerekçe ile karar vermediğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hizmet süresi, iş sözleşmesinin feshi, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve yıllık ücretli izin alacaklarının ispatı ile hesaplanması ve zamanaşımı noktalarında toplanmaktadır.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. 2. Taraflar arasında, davacının hizmet süresinin tespiti yönünden uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı taraf, 07.09.2009-07.07.2022 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını ancak davalı tarafça sigorta bildiriminin 4 ay sonra yapıldığını iddia etmiştir. Davalı taraf ise, davacının 05.01.2010-18.07.2022 tarihleri arasında çalıştığını savunmuştur. Davalı tanıkları davacının çalışma süresine ilişkin beyanda bulunmamışlardır.

Davacı tanıklarından M.S. davacının sigorta girişinin 4 ay sonra yapıldığını beyan etmiş, diğer davacı tanıkları bu hususta beyanda bulunmamıştır. Bu hâliyle Mahkemece, yeterli araştırma yapılmadan davacının hizmet süresinin başlangıcının 07.09.2009 olarak kabul edildiği görülmektedir.

Bu durumda; öncelikle dosya kapsamında dinlenen tanıklara ait Sosyal Güvenlik Kurumu hizmet döküm cetvelleri dosyaya kazandırılmalı, davacının sigortasız çalıştığını iddia ettiği dönemde işyerinde çalışmaları bulunup bulunmadığı belirlenmeli ve gerekirse tanıklar yeniden dinlenilmek suretiyle davacının hizmet süresinin belirlenmelidir. Eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

3. Dosya içeriğine göre davacı asıl isticvap beyanında; 2019 yılından sonra fazla çalışma ücreti alacaklarının ödendiğini ve alacağının bulunmadığını beyan etmiş olmasına rağmen, bilirkişi tarafından 2019 yılı ve sonrası için de hesaplama yapılması ve buna göre hesaplanan miktarın hüküm altına alınması hatalı olmuştur.

4. Fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretinin tanık anlatımları ile ispat edilmesi hâlinde, hesaplanan alacaklardan indirim yapılması gerektiğine dair Yargıtay içtihatları istikrarlı bir uygulama hâlini almıştır. Bu indirim, dosyadaki delillerin durumu ve niteliğine göre yapılması gerekli uygun bir indirimdir. Diğer taraftan fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti hesaplamalarının tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut dosyada; tanık beyanları esas alınarak hesaplanan ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağından uygun oranda indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

VI. KARAR