Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/7145 K.2025/8560

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, davalı Kurumun işletmekte olduğu sahada 15.02.2005 tarihinden itibaren çalışmakta iken iş sözleşmesinin 31.12.2015 tarihinde işverence tek taraflı haksız ve ihbarsız olarak feshedildiğini, davalı Kurum ile şirketler arasında imzalanan sözleşmelerin muvazaalı olduğunu, kurulan ilişkinin muvazaalı olduğunu, davalı Kurumun alacaklardan sorumlu olduğunu ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, ücret, fark ücret, ulusal bayram ve genel tatil, ilave tediye ve hafta tatili ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Türkiye Taşkömürü Kurumu (TTK) Genel Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde; işçilik alacaklarından sorumlu olmadıklarını, sözleşmenin muvazaalı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile.

Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin son güncel kararlarında taraflar arasında muvazaalı bir ilişkinin bulunmadığı ve geçerli bir asıl işveren alt işveren ilişkisinin mevcut olduğunun vurgulandığı, bu doğrultuda galeri sürme işinin alt işverene gördürülebileceği değerlendirilerek salt bu nedenle ilişkinin muvazaalı olduğunun kabulünün mümkün olmadığı, davacının davalıdan ihale alan alt işveren şirketlere ait işyerinde işçi olarak 15.02.2005-31.12.2015 tarihleri arasında çalıştığı ve işvereni tarafından sözleşmesinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiği,

davacının kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin alacaklarının fiîli ücretine göre hesaplandığı, ulusal bayram ve genel tatil alacağı ile hafta tatili alacaklarının zamanaşımına uğradığı, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacak taleplerinin ise muvazaa iddiasına dayandığı, emsal dosyalar kapsamında muvazaa bulunmadığı hususunun kesinleştiği, yine Yargıtay kararları gereğince Yapım İşleri Şartnamesi'nden faydalanmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının alt işveren şirkete ait işyerinde işçi olarak 15.02.2005-31.12.2015 tarihleri arasında çalıştığı ve işvereni tarafından iş sözleşmesinin 31.12.2015 tarihinde haksız olarak fesih edildiği, Yargıtay 9. Hukuk Dairesince verilen güncel kararlarda taraflar arasında muvazaalı bir ilişkinin bulunmadığı ve geçerli bir asıl işveren alt işveren ilişkisinin mevcut olduğunun vurgulandığı,

bu doğrultuda galeri sürme işinin alt işverene gördürülebileceği, salt bu nedenle ilişkinin muvazaalı olduğunun kabulünün mümkün olmadığı, son içtihatlar ile davacının, Yapım İşleri Şartnamesi'nin 35. maddesinden faydalanmasının mümkün olmadığının da belirtildiği, muvazaa iddiası dinlenemeyeceğinden davacının kendi ücreti üzerinden alacaklarının hesaplanmasının yerinde olduğu, davacının ret oranına göre yargılama giderinden sorumlu tutulmasında hata bulunmadığı gerekçeleriyle davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Davalı Kurumca verilen işin asıl iş olduğunu ve dava dışı şirketlerle arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, 2. Yapım İşleri Teknik Şartnamesi'nin 35. maddesi uyarınca Kurumda aynı işi yapan işçilerle eşit şartlarda çalışacağının taraflar arasında hüküm altına alındığını, muvazaa olmasa dahi sözleşme hükmünün uygulanması gerektiğini, 3. Fiîli ücrete göre yapılan hesaplamalar sebebiyle davacının toplam alacağının çok üstünde vekâlet ücretine hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının davalı Kurumun işçisi sayılıp sayılmayacağı ve buna göre davalı Kurumun dava konusu alacaklardan sorumlu olup olmadığı ile davacının ücret miktarının belirlenmesi noktalarındadır.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,