Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/7913 K.2025/9471

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 07.07.2000-30.04.2017 tarihleri arasında davalı Şirkette çalıştığını, son brüt ücretinin 7.735,56 TL olduğunu, haftanın 6 günü çalıştığını, kış aylarında 07.00-18.00 arası çalıştığını, bahar ve yaz döneminde 07.00-22.00 saatleri arasında çalıştığını, dinî bayramlarda çalışma olmadığını diğer ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma olduğunu ileri sürerek yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını davacının işten ayrılırken mutabakat sağlanarak kıdem ve ihbar tazminatı ödenmek suretiyle işten ayrıldığını, başkaca alacakları olması hâlinde bu protokole imza atmayacağını, davacının talep edilen alacak kalemleri bakımından bir alacağı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile.

Mahkemenin fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti talepleri bakımından davanın kısmen kabulüne dair 26.02.2020 tarihli kararının taraflar vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 08.06.2023 tarihli kararıyla tanık beyanları ile davacı asılın beyanı birlikte değerlendirilerek belirlenecek fazla çalışma saati ile ıslaha zamanaşımı def'inin de dikkate alınarak denetime elverişli şekilde bilirkişiden ek rapor aldırılarak alacak kalemlerinin değerlendirilmesi gerekçesiyle kaldırıldığı, yeniden yapılan yargılamada dosyada mevcut yazılı belgelere göre, davacının yıllık izinlerini kullandığı,

hafta tatilinde çalışmadığı, ıslaha karşı zamanaşımı def'i dikkate alınarak kışın haftalık 9 saat yazın haftalık 25 saat fazla çalışma yaptığı, çalıştığı hâlde karşılığı ödenmeyen ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının bulunduğu gerekçesiyle %30 indirimle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflar vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tanık beyanlarına göre davacının 07.00-18.00 saatleri arasında günde 11 saat çalıştığı ve 1 saatlik ara dinlenme süresi düşüldüğünde haftalık çalışmasının 60 saat olduğu, haftalık yasal çalışma süresi olan 45 saatin mahsubuyla 15 saat fazla çalışma yaptığı, dinî bayramlar hariç, hafta tatili ve yıllık izin günlerine denk gelmeyen ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığı ve davalının ıslaha karşı zamanaşımı def'i nedeniyle davanın kısmi dava olarak açıldığı gerekçesiyle bilirkişiden rapor aldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 1.Tanık beyanlarında işbaşı saati 08.00 olmasına rağmen 07.00 olarak kabulünün hatalı olduğunu, 2. Tanık ...'nın işverenle husumetli olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ispatı ve hesaplanmasına ilişkindir. 1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz.

Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye, aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da Şirket ortağı bulunması hâlinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar.

O hâlde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin araştırılması gerekir.

İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Somut olayda, davacının tanık anlatımlarına göre ispatlandığı kabul edilen fazla çalışma ücreti hüküm altına alınmış ise de davacının üst düzey yönetici olup olmadığı konusunda araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır. Yargılama sırasında dinlenen davalı tanıkları davacının şantiye şefi olduğunu beyan etmişler, davacı tanıkları da "davacı şefimizdi" şeklinde beyanda bulunmuşlardır.

Davacı vekili davacının personel sorumlusu olarak çalıştığını iddia etmiş olup davacı asıl da başka dosyadaki tanık olarak beyanında personel sorumlusu olarak çalıştığını ifade etmiştir. Ayrıca dosyada bulunan yıllık izin kullanma ve talep formlarında davacının 2016 yılı Kasım ayı öncesinde vardiya formeni, saha sorumlusu olarak gösterilen ünvanının 2016 yılı Kasım ayında şantiye şefi olarak gösterildiği görülmektedir.

Bu açıklamalara göre Mahkemece davacının işyerinde şantiye şefi olarak çalışıp çalışmadığı, çalışmışsa hangi tarihten sonra şantiye şefi olarak çalıştığı hususları gerekirse tanıklar yeniden dinlenmek suretiyle netleştirilerek, şantiye şefi olarak çalışılan dönemde fazla çalışma ücretine hak kazanamayacak olması da dikkate alınarak sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

VI. KARAR