Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/8720 K.2025/9604

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar davacı ve davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı asıl işveren Millî Eğitim Bakanlığına bağlı ...

Yatılı Bölge İlköğretim Okulunda ihale ile temizlik, yemek, kalorifer bakım ve yakma hizmetleri satın alınan alt işverenler nezdinde okul temizliği, öğrencilere üç öğün yemek dağıtımı vb. işlerde bir dönem hizmetli olarak, bir dönem ise aşçı olarak çalıştığını, okulda yatılı olarak kaldığını ve 14 günde bir evine gidebildiğini, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma yaptırıldığı hâlde bu çalışmalarına ilişkin ücretlerin kendisine ödenmemesi nedeniyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ayrımcılık tazminatı, yıllık ücretli izin, hafta tatili,

fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı Millî Eğitim Bakanlığı vekili cevap dilekçesinde; iddia edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, müvekkili İdare ile davacı arasında imzalanan bir iş sözleşmesi bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir. 2. Davalı Şirket vekili cevap dilekçesinde; davacının iş sözleşmesini haklı neden bulunmadan feshettiğini, iş sözleşmesinin süresi sonunda işe gelmeyen işçinin daha sonraki ihale sürecinde işe alınmamasından dolayı müvekkilinin sorumlu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 18.03.2015 tarihli kararı ile; davalı Bakanlığın asıl işveren konumunda bulunduğu, diğer davalının ise alt işveren konumunda olduğu, davacının iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiği, davacının yaptığı işin mevsimlik iş niteliğinde olduğu ve davacının yıllık ücretli izin hakkı olmadığı, davacıya ayrımcılık yapıldığının ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 18.03.2015 tarihli kararının süresi içinde taraf vekillerince temyiz başvurusunda bulunulması üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 07.06.2018 tarihli kararı ile; dava konusu kıdem tazminatı talebinin belirsiz alacak davasının konusunu oluşturmayacağı, söz konusu talebe yönelik davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi gerektiği, davacının fiilen yaptığı iş veya işler, bunların ne şekilde yapıldığı, okulun hangi bölümlerini kapsadığı, çalışılan işyerinin kapsam ve kapasitesi, vardiya veya nöbet sisteminin bulunup bulunmadığı hususları tespit edilmeksizin dava konusu fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları hakkında karar verilmesinin isabetli olmadığı gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin 20.12.2022 tarihli kararı ile; dinlenen tanık beyanlarından davacının işyerindeki asıl görevinin yemekhane görevlisi olduğu, personel eksikliği nedeni ile ihtiyaç duyulması hâlinde işyerindeki diğer işlere yardımcı olduğu, davacının fazla çalışma yaptığı hâlde fazla çalışma ücreti almadığı, davacının hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatillerde de çalıştığını ispatladığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin 20.12.2022 tarihli kararının süresi içinde davacı ve davalı Şirket vekillerince temyiz başvurusunda bulunulması üzerine Dairece, davacının iki haftada bir cuma günleri çalışma bitiminden pazartesi günleri çalışma saatine dek izin kullanmak suretiyle 06.30-19.00 saatleri arasında çalıştığı gözetilerek hüküm kurulması gerektiği, dava konusu fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil çalışma alacakları bakımından davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığından söz konusu alacakların tamamına dava tarihinden itibaren faize hükmetmek gerektiği gerekçesiyle ikinci kez bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin ilâm başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde; fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının eksik hesaplandığını, hükme esas alının raporun hatalı olduğunu, kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin ve ayrımcılık tazminatı alacaklarının reddinin Anayasa Mahkemesi içtihadına uygun olmadığını belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle kararın bozulması gerektiğini ileri sürmüştür.

2. Davalı Bakanlık vekili temyiz dilekçesinde; zamanaşımı savunmalarının dikkate alınmadığını, tahsilde tekerrür riski bulunduğunu, fazla çalışma ve hafta tatilinde mükerrer hesaplama yapıldığını, tanık beyanlarının çelişkili olduğunu, yeterli oranda indirim yapılmadığını, Bakanlığın ihale makamı olarak dava konusu alacaklardan sorumlu tutulamayacağını belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle kararın bozulması gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil çalışma alacaklarının ispatı, bu alacaklara yürütülen faize ilişkindir.

Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3/2 hükmü atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi ile 439/2 hükmünde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR