Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/8740 K.2025/9332

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi.

Davalı vekilince temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3/2 hükmü atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddi ile incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde değişen alt işverenler bünyesinde aşçı olarak çalıştığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava dışı Şirketler ile davalı Şirket arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunmadığını, davanın husumet yokluğu sebebiyle reddi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 30.06.2016 tarihli kararı ile; bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 30.06.2016 tarihli kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince, diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacının sigorta hizmet cetvelinde, 09.04.2011-23.05.2011 tarihleri ile 30.06.2011 - 27.06.2012 tarihleri arasında çalışmasının bulunmadığı, çalışma süresinin kesintili olduğu, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının kesintisiz olarak çalışıldığı kabul edilmiş ise de.

Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre kesintili olarak çalıştığı, ayrıca bu hususa dair tanık beyanlarının da alınmamış olup kesintinin araştırılmadığının görüldüğü, davacının söz konusu dönem çalışma durumu netleştirilerek, Kurum kayıtlarının aksini ispatlar bir delil elde edilemediği takdirde söz konusu kesinti de dikkate alınarak alacak ve tazminat hesaplamalarının yapılması gerektiği değerlendirilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasının hatalı olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin ilâm başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tanık beyanları ve dosya içeriğinden davacının çalışmasının kesintisiz olduğunun anlaşıldığı, davalı Şirketin davacının çalıştığı Şirketin asıl işvereni olduğu, davalının husumet itirazının yerinde olmadığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacağının bulunduğu, davacının yıllık izin kullandığına yönelik davalı tarafından kayıt sunulmadığı, davacının fazla çalışma yaptığının, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının tanık beyanlarıyla ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Asıl işveren alt işveren ilişkisi olmadığını, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, 2. Davacının taleplerinin haksız ve dayanaksız olduğunu, 3. Bozma ilâmında bildirilen eksikliklerin usulüne uygun bir şekilde tam olarak giderilmediğini, 4. Vekâlet ücretine ve yargılama giderine hatalı bir şekilde hükmedildiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, hizmet süresi, vekâlet ücreti ve yargılama giderine ilişkindir.

Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2 hükmü atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428. maddesi ile 439/2 hükmünde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR