Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/8870 K.2026/114

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 02.04.2018 tarihinde davalı ile imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde müvekkilinin ücretinin brüt asgari ücretin %150 fazlası olarak belirlendiğini, ancak müvekkiline 2019 yılında asgari ücretin %150 fazlası dikkate alınarak ödeme yapılmadığını, davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek eksik ödemeden kaynaklanan ücret farkı, ikramiye farkı ve ilave tediye ücreti fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ücretinin sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra da ilgili düzenlemeler uyarınca eksiksiz ödendiğini, davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının kadroya geçişi aşamasında imzalanan iş sözleşmesinde açıkça asgari ücretin % fazlasının ödeneceğinin kararlaştırıldığı, anılan düzenlemenin her asgari ücret artış dönemi için işvereni bağlayacağı, davacının ücretinin asgari ücretin % fazlası olarak hesaplanıp temel ücreti tespit edilerek bu ücrete %4 oranında zam uygulanmak suretiyle ödenmesi gerekirken eksik ödendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; somut olay emsal Yargıtay uygulamasına göre değerlendirildiğinde davacının iş sözleşmesinde geçen asgari ücretin belli oranında ücret ödeneceğine dair hükmün sözleşmenin düzenlendiği yıldaki ücreti belirlemek üzere konulduğu,

söz konusu ücret miktarının esas alınması gerektiği, takip eden yıllara ilişkin ücret tespitinde toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre yapılacak artışın esas alınması gerektiği ortada olduğundan ve işveren tarafından bu yönde yapılan uygulama ile işçinin hakları ödendiğinden fark alacak talebinin yerinde olmadığı, davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesinin isabetli olmadığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Müvekkili işçinin sürekli işçi kadrosuna geçirilirken taraflar arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin 10. maddesinde; "İşçinin aylık BRÜT ücreti asgari ücretin %150 fazlasıdır.” denilerek davacının brüt ücretinin asgari ücretin %150 fazlası olacağının kararlaştırıldığını, 2. Müvekkilinin ücretinin her yıl açıklanan asgari ücret tutarına endeksli olduğunun belirlendiğini, buna rağmen 2019 yılı Ocak ayında davacının ücretinin belirlenen bu ücretin %150 fazlası olarak ödenmediğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçinin, kadroya geçişte düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesi hükümlerine göre ücretinin tespiti ile buna göre talep edilen fark alacaklarının bulunup bulunmadığına ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR