Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/9681 K.2026/22

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili Şirket ile dava dışı Şirketin aynı teknik amacı gerçekleştirmeye yönelik aynı iş organizasyonu kapsamında faaliyet yürüttüklerini, bu nedenle yetki tespitinde dava dışı Şirket çalışanlarının da dikkate alınması gerektiğini, dilekçe ekinde sundukları personel listesinden görüleceği üzere müvekkili Şirkette 229 işçi çalıştığını, sendika üye sayısının da hatalı olduğunu belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle ... Çalışma Genel Müdürlüğünün 01.08.2024 tarihli ve 393690 sayılı yetki tespitinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı...ve...(Sendika) vekili cevap dilekçesinde: dava dilekçesinde hiçbir somut hususun ileri sürülmediğini, dava dışı Şirketin ayrı bir tüzel kişiliği olduğunu ve farklı bir tüzel kişiye ait işyerinin dava konusu yetki tespitinde dikkate alınamayacağını, davanın kötüniyetli ve yetki sürecini uzatmaya yönelik olarak açıldığını, müvekkili Sendikanın Kanunun aradığı çoğunluğa ulaştığının sabit olduğunu belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, yetki tespit başvuruları karşılanırken, işverenler tarafından Sosyal Güvenlik Kurumuna (SGK) yapılan işyerlerine ilişkin tescil ve işçi bildirimlerinin esas alındığını, sendika yetki sistemine SGK kayıtlarından otomasyon sistemiyle yansıyan bilgiler doğrultusunda işlem yapıldığını, sisteme yansıyan bilgilere göre davacı işverene ait davalı Sendika ile aynı işkolunda bir işyeri bulunduğunu, söz konusu işyerinde 159 işçinin çalıştığı, 85 işçinin adı geçen Sendikaya üye olduğu, bu doğrultuda davalı Sendikaya olumlu yetki tespiti yazısı verildiğini, yetki tespitinin usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı işveren tarafından dava dışı Şirkete ait işyeri ile davacı işyeri arasında organik bağ bulunduğu, bu iki işyerinin tek bir işletme olduğu değerlendirilerek işçi sayısının belirlenmesinin gerektiği ileri sürüldüğü ancak farklı tüzel kişiliği haiz Şirkete ait farklı işyerlerinin, tek bir işletme niteliğinde kabul edilmesi gerektiği iddiasının hakkın kötüye kullanımı niteliğinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; istinaf başvurunun esastan reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava dışı Şirketle müvekkili Şirket arasında organik bağ olduğunu ve bu nedenle dava dışı Şirket işyerinde çalışan işçilerin de yetki tespitine esas alınması gerektiğini ve dilekçesinde yazılı diğer sebepleri ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 41 ve devamı maddeleri kapsamında yetki tespitine itiraz istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR