Yargıtay Ceza Genel Kurulu E.2017/47 K.2018/66

Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan sanığın beraatine ilişkin Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 29.12.2010 gün ve 723-981 sayılı hükmün, katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 14.11.2013 gün ve 24479-16795 sayı ile; sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle düşmesine, 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan hükmün ise;

“... İnş. Turz. Nak. San. ve Tic. Ltd. Şirketinin temsile yetkili müdürü olan sanığın ... Temizlik ve İnş. San. Taah. Tic. Ltd. Şirketi ve Doğanhan Pet. İnş. Haf. Nak. ve Tic. Ltd.

Şirketi tarafından herhangi bir mal ve hizmet karşılığı olmaksızın sahte olarak düzenlenen faturaları KDV ziyaına sebebiyet verecek şekilde kayıtlarına intikal ettirerek 'sahte fatura kullanmak' suçunu işlediğinin iddia olunması, sanığın faturalardaki mal ve hizmetleri aldıklarını, Doğanhan Şirketine ödemeyi nakit, ...

Şirketine ise bir kısmı nakit bir kısmını ise çek ile yaptıklarını savunması, davanın dayanağını oluşturan 10.06.2008 tarih ve VDENR-2008-1087/31-32 sayılı vergi suçu ve tekniği raporlarında ise, faturaların alındığı şirketlerin trilyonlarla ifade edilen cirolara karşılık çok cüzi miktarlarda beyan ettiği vergileri ödememeleri, faaliyetlerini yürütebilecek kayıtlı teçhizatlarının bulunmaması, işçi çalıştırmamaları, bilinen adreslerini terk etmiş olmaları ve yeni adreslerinin de tespit edilememesi nedeniyle sahte fatura ticareti yapmak amacıyla mükellefiyet tesis edilen şirketler olduğunun belirtilmesi,

Doğanhan Şirketine yapıldığı savunulan ödemeler ile ... Şirketi lehine yapıldığı belirtilen yaklaşık 144.000 TL'lik ödemenin belgelendirilememesi karşısında; sanığa yüklenen suçun sübut bulduğu kabul edilerek 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

1136 sayılı Kanunun 168 ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesi uyarınca, hakkında beraat kararı verilen ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesi ise 30.04.2014 gün ve 34-254 sayı ile bozma kararına direnmiştir.

Bu hükmün de katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.12.2015 gün ve 206054 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 gün ve 1237-1013 sayı ile; 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 11. Ceza Dairesince 08.02.2017 gün ve 116-772 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı Vergi Usul Kanununa muhalefet suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, ilk hükümde direnilmesine karar veren yerel mahkemenin hüküm fıkrasını yeniden kurma zorunluluğunun bulunup bulunmadığının tespiti gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda önceki hükümde direnilmesine karar verilmesiyle yetinilip yeni bir hüküm kurulmadığı anlaşılmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış uygulamalarına göre, bir hüküm bozulmuş olmakla tamamen ortadan kalkacağından, mahkemelerce direnme kararı verilirken, 5271 sayılı CMK'nun 230, 231 ve 232. maddelerine uygun yeni bir hüküm kurulması zorunlu olup, aksi hâl 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 308. maddesi uyarınca mutlak hukuka aykırılık oluşturmaktadır.

Ceza Muhakemesi Kanununun 230 ve 232. maddeleri uyarınca, aynı Kanunun 223. maddesine göre hükmün ne olduğu herhangi bir tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmeli, bozulmakla tamamen ortadan kalkan ve infaz yeteneğini yitiren önceki hükme atıf yapılmasıyla yetinilmemeli, onandığı takdirde başka bir kararın varlığını gerektirmeden infaza esas alınabilecek nitelikte yeni bir hüküm kurulmalıdır.

Ön sorun bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda işlem yapılmamış ve bozulmakla tamamen ortadan kalkan önceki hükümde direnilmesine karar verildikten sonra, CMK'nun 223, 230 ve 232. maddeleri uyarınca verilen kararın ne olduğu belirtilmemiş ve kararda bulunması zorunlu olan "hüküm" kısmı eksik bırakılmıştır.

Bu itibarla, diğer yönleri incelenmeyen direnme hükmünün belirtilen nedenle bozulmasına karar verilmelidir.