Yargıtay Ceza Genel Kurulu E.2023/397 K.2025/90

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanığın silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 314/2 ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5/1 ile TCK'nın 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin Ankara 27. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 01.08.2018 tarihli ve 1-204 sayılı hükme yönelik sanık müdafii tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine dosyanın gönderildiği Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesince 08.02.2019 tarih ve 1480-87 sayı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu hükmün, sanık müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesince 27.11.2019 tarih ve 4294-7267 sayı ile; "...Örgütün kurucusu, yöneticileri ve örgüt hiyerarşisinde üçüncü veya daha yukarı katmanlarda yer alan mensuplarının zaman sınırlaması olmaksızın örgütün nihai amacından haberdar oldukları yönünde kuşku bulunmamakta ise de bir ve ikinci katmanlarda yer alanlar açısından Devletin her kurumuna sızan mensupları vasıtasıyla kişi ve kurumlara yönelik örgütün gerçek yüzünü ortaya koyan operasyonlara başlandığı, bu yapının kamuoyu ve medya tarafından tartışılır hâle geldiği,

üst düzey hükûmet yetkilileri ve kamu görevlileri tarafından yapılan açıklamalarda 'paralel yapı' veya 'terör örgütü' olduğuna ilişkin tespitler ve uyarıların yapıldığı, Milli Güvenlik Kurulu tarafından da aynı değerlendirmelerin paylaşıldığı süreçten önce icra edilen faaliyetlerin nitelik, içerik ve mahiyeti itibarıyla silahlı terör örgütünün amacına hizmet ettiğinin somut delil ve olgularla ortaya konulmadıkça örgütsel faaliyet kapsamında kabul edilemeyeceği değerlendirilerek;

Bu tarihten sonra gerçekleşen ve örgütsel faaliyet olarak kabul edilen hareketlerin örgüt hiyerarşisine dahil olduğunu gösterir biçimde çeşitlilik, devamlılık ve yoğunluk içermemesi karşısında örgüt üyesi olarak kabul edilmesine yasal olanak bulunmadığı, ancak örgüt liderinin talimatı doğrultusunda örgütle irtibatlı Bank Asya'daki hesabına para yatıran ve kurban parası toplayan sanığın eyleminin örgüte yardım etme suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi ise 14.07.2020 tarih ve 68-151 sayı ile bozma nedenine direnerek önceki hüküm gibi sanığın cezalandırılmasına karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de sanık müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.10.2020 tarihli ve 76255 sayılı onama istekli tebliğnamesi ile dosya 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307. maddesi uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 22.05.2023 tarih ve 3937-3658 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan nedenlerle karara bağlanmıştır.

II. UYUŞMAZLIK KONUSU VE ÖN SORUN

Özel Daire ile İlk Derece Mahkemesi arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu mu yoksa silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle; İlk Derece Mahkemesince önceki hükümde yer almayan "kendisi de örgüte kurban adı altında para veren", "örgüte müzahir Zaman gazetesi isimli gazeteye abone temin etmek için çaba sarf eden" ve "örgütün düzenlediği seyahat etkinliklerine katılan" şeklindeki ifadelerin de örgütsel faaliyet olarak belirtilmesi suretiyle verilen kararın yeni hüküm niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkûmiyetine ilişkin olarak verilen ilk hükmün, sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun reddine karar verildiği, bu karara karşı sanık müdafilerince temyiz talebinde bulunulması sonrasında Özel Dairece; sübutu kabul olunan eylemlerin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulduğu, bozmadan sonra İlk Derece Mahkemesince; "kendisi de örgüte kurban adı altında para veren", "örgüte müzahir Zaman gazetesi isimli gazeteye abone temin etmek için çaba sarf eden" ve "örgütün düzenlediği seyahat etkinliklerine katılan" şeklinde önceki hükümde yer almayan yeni ve değişik gerekçe de belirtilmek suretiyle hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

IV. GEREKÇE

A. İlgili Mevzuat ve Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Açıklamalar

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi; a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak, b) Bozma kararında tartışılması gerektiği belirtilen hususları tartışmak, c) Bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak, d) Önceki kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak, Suretiyle verilen hüküm, direnme kararı olmayıp yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi hâlinde incelemenin Yargıtayın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

B. Hukuki Nitelendirme

İlk Derece Mahkemesinin direnme kararına konu hükmünün, önceki hükümde yer almayan "kendisi de örgüte kurban adı altında para veren", "örgüte müzahir Zaman gazetesi isimli gazeteye abone temin etmek için çaba sarf eden" ve "örgütün düzenlediği seyahat etkinliklerine katılan" şeklindeki ifadelerin de örgütsel faaliyet olarak belirtilmesi suretiyle yeni ve değişik gerekçe içermesi nedeniyle Özel Daire denetiminden geçmemiş olan bir konunun ilk kez Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmesine kanuni imkân bulunmamaktadır.

Bu itibarla, İlk Derece Mahkemesinin son uygulaması direnme kararı olmayıp yeni hüküm niteliğinde bulunduğundan dosyanın temyiz incelemesi için Özel Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

Ulaşılan sonuç karşısında asıl uyuşmazlık konusu değerlendirilmemiştir.

V. KARAR