Yargıtay Hukuk Genel Kurulu E.2010/131 K.2010/96

Hukuk Genel Kurulu 2010/4-131 E. , 2010/96 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ

Van Asliye 2.Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/11/2009

NUMARASI : 2009/468-2009/484

Taraflar arasındaki "manevi tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Van Asliye 2.Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 08.04.2008 gün ve 2007/569-2008/199 sayılı kararın incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi üzerine, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 22.06.2009 gün ve 2008/12309-2009/8389 sayılı ilamı ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle,yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN

Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulu’ndaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, müddeabbihin miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

Dava, manevi tazminat istemine ilişkin olup, müddeabbihi 750,00 (YTL) TL den ibarettir.

21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.7.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra Yerel Mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL. olarak değiştirmiştir.

5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar 2009 yılı için temyiz(kesinlik) yönünden 1.400 YTL olarak belirlenmiştir.

Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 03.11.2009 tarihinde, 5219 ve 5236 Sayılı Kanunlar gereği temyiz(kesinlik) sınırını 1.400,00 (YTL) TL ; olarak değiştiren hükmü yürürlükte bulunduğuna ve müddeabbih 750,00 (YTL) TL olup, kesin olduğuna göre, anılan karara karşı temyiz yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.