Yargıtay Hukuk Genel Kurulu E.2014/572 K.2015/2798

Taraflar arasındaki “kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bandırma 2. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 08.12.2009 gün ve 2008/237 Esas, 2009/279 Karar sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 14.05.2012 gün ve 2012/3839 Esas, 2012/9685 Karar sayılı ilamı ile;

(...Dava, kamulaştırmasız el atılan muhdesat bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu muhdesata, dava dışı ... tarafından yaptırılan karayolu yapımı sırasında el atıldığından, uğranılan zararın tazminine ilişkin sorumluluk kamu kurumu olan Karayolları Genel Müdürlüğüne aittir. Karayolları ile davalı şirket arasındaki ilişki iç ilişki niteliğinde olup 3. kişileri ilgilendirmez.

Bu nedenle ...'nün davaya dahil ettirilerek hüküm kurulması gerekirken, yazılı gerekçe ile davalı şirket hakkında kabul kararı verilmesi,

Doğru görülmemiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki kararda direnilmiş; hükmü temyize davalı ve dahili davalı vekili getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, işin esasının incelenmesinden önce, temyize konu kararın gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı; dolayısıyla, temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu, ön sorun olarak değerlendirilmiştir.

Bilindiği üzere; direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için, mahkeme bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir (6217 sayılı Kanun'un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi).

Eş söyleyişle; mahkemenin yeni bir delile dayanarak veya bozmadan esinlenerek gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek karar vermiş olması halinde, direnme kararının varlığından söz edilemez.

Somut olayda ise; Özel Daire bozma ilamında, Karayolları Genel Müdürlüğünün davaya dahil ettirilerek hüküm kurulması gerektiği belirtilmiş, yerel mahkemece davacı vekilinin talebi üzerine Karayolları Genel Müdürlüğüne, davaya dahil edilme talebini içerir davetiye tebliğ edilerek direnme hükmü kurulmuş, gerekçeli karar başlığında ... davalı olarak gösterilmiş ve karar Karayolları Genel Müdürlüğüne tebliğ edilmiştir.

Bu itibarla, mahkemece bozma ilamında belirtilen hususların yerine getirilmesi hali bozma kararına eylemli olarak uyma niteliğinde olup, direnme kararının varlığından söz edilemeyeceğinden, Yerel Mahkemenin direnme olarak adlandırdığı temyize konu karar yeni bir hüküm niteliğindedir.

Hal böyle olunca; kurulan bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevi ise, Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye aittir.

Bu nedenle, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.