Yargıtay Hukuk Genel Kurulu E.2025/261 K.2025/687

2023/2565 Esas, 2024/581 Esas sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, bunun üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar ile davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun'un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun'un 352. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz başvurusunun reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut olayda; icra takiplerinden dolayı toplam 205.010,67 TL borçlu olunmadığının tespitine karar verilmesi talep edilmiş ve davanın kabulüne dair İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Hüküm altına alınan bu tutar, Bölge Adliye Mahkemesinin direnme kararını verdiği 04.06.2024 tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL'nin altında kalmaktadır.

Şu hâlde direnme kararının davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince temyiz kesinlik sınırının altında kaldığı gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine dair verilen ek karar usul ve yasaya uygun olmakla onanması gerekmektedir.