Danıştay 1. Daire E.1993/194 K.1993/168

BELEDİYE BAŞKANI İKEN BAKANLIĞA ATANANLAR, YUKARIDA DEĞİNİLEN ANAYASA HÜKÜMLERİ GEREĞİNCE BELEDİYE BAŞKANLIĞI GÖREVİNİ SÜRDÜREMEYECEKLERİNDEN, BUNLARIN, ANDİÇME VE İSTİFAYA GEREK OLMADAN ATAMA İŞLEMİNİN GERÇEKLEŞTİĞİ TARİHTE BELEDİYE BAŞKANLIĞININ KENDİLİĞİNDEN SONA ERECEĞİ HK.

İstişari düşünce istemi, belediye başkanı iken bakanlığa atananların belediye başkanlığının kendiliğinden mi, yoksa istifa suretiyle mi sona ereceği ve bu durumda hangi tarihte belediye başkanlığından ayrılmış sayılacakları hususlarında düşülen duraksamanın giderilmesine ilişkindir.

Anayasanın 109.maddesinin son fıkrası, "Bakanlar, Türkiye Büyük Millet Meclisi Üyeleri veya milletvekili seçilme yeterliğine sahip olanlar arasından Başbakanca seçilir ve Cumhurbaşkanınca atanır; gerektiğinde Başbakanın önerisi üzerine Cumhurbaşkanınca görevlerine son verilir." hükmünü taşımaktadır. Bu hükme göre, bakanlığa atananlar, atama işlemiyle bakan sıfatını kazanmakta ve görevleri süresince de bu sıfatı taşımaktadırlar.

Dairemizin 16.9.1993 günlü ve 1993/137 sayılı kararında da açıklandığı üzere, Anayasanın 112., 82. ve 127.maddelerine göre, milletvekili olmayan Bakanlar Kurulu Üyelelrinin, bu sıfatı taşıdıkları sürece belediye başkanlığı görevini yürütebilmeleri olanaksızdır. Bir başka deyişle, belediye başkanlığı göreviyle bakanlık görevinin aynı kişi tarafından yürütülmesine anayasa hükümleri engeldir.

Sözü edilen Anayasa hükümlerinin bir sonucu da, belediye başkanı iken bakanlığa atananların, belediye başkanlığı görevinin kendiliğinden ve atama işleminin gerçekleştiği tarihte sona ereceğidir.

Öte yandan, 1589 sayılı Belediye Kanununun 26.maddesi, milletvekili iken belediye başkanlığına ya da belediye başkanı iken milletvekilliği ne seçilenlere tercihte bulunma hakkını tanımıştır. Bu hüküm, ancak belediye başkanı iken milletvekilliğine seçilenler hakkında uygulanır.

Belediye başkanı iken milletvekili olmadan bakanlığa atananlara, bu hükmün uygulanması söz konusu olamaz.