KÜNYE
Danıştay 10. Daire Başkanlığı 2016/12070 E., 2021/5749 K.·T.C. Danıştay Onuncu Daire
- Karar tarihi
- 23 Kasım 2021
- Esas No
- 2016/12070
- Karar No
- 2021/5749
- Temyiz eden (davalı)
- ...Valiliği
- Vekili
- Av. ...
- Karşı taraf (davacı)
- ...Özel Bakım Sosyal Hizmetler Tic. Ltd. Şti. (Özel ... Bakım Merkezine İzafeten
- Vekili
- Av. ...
Karar Metni
293 kelime·1 dk okuma·4 bölüm
İstemin_konusu
07/11/2012-30/09/2014 tarihleri arasında aynı ilde bulunan davacı şirketin de aralarında bulunduğu özel bakım merkezlerine engellilerin yerleştirilmesi konusunda davalı idarece eşit ve adil dağıtım yapılmadığı, bu durumun ticari itibarın zedelenmesine neden olduğu ileri sürülerek 1.000,000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın dava açma tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istemiyle açılan dava sonucunda, ....... İdare Mahkemesince davanın reddi yolunda verilen ...tarih ve E:..., K:...sayılı kararın vekalet ücretine ilişkin kısmının davalı idarece temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davalı idare tarafından, maddi tazminat isteminin reddine karar verilmesine rağmen maktu vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.
KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davacı tarafından temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : ...
DÜŞÜNCESİ
Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME
İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Danıştay 10. Daire, E. 2016/12070, K. 2021/5749, 23 Kasım 2021 tarihli karar · Kaynak: Danıştay Karar Arama