Danıştay 10. Daire E.2019/4581 K.2021/4407

Temyiz_edenin_iddiaları

Davacı tarafından, Yargıtay içtihatları uyarınca yargı kararı ya da idari merci kararıyla hak kazanılan ücret niteliğindeki kazançların hak kazanıldığı değil ödemenin yapıldığı ayın prim esas kazanç matrahına eklenmesinin gerektiği, bu nedenle söz konusu fazla mesai ücretinin ödemenin yapıldığı 04/2014 dönemine ilişkin aylık prim ve hizmet belgesine eklenmesinin gerektiği, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 86. maddesi,

7. fıkrasında “Kurumun denetim ve kontrolle görevli memurlarınca işyerinde fiilen yapılan tespitlerden ve kamu idarelerinin denetim elemanlarınca kendi mevzuatı gereğince yapacakları soruşturma, denetim ve incelemelerden kayıt ve belgelere dayanmaksızın çalıştığı belirlendiği halde, hizmetlerinin veya prime esas kazançlarının Kuruma bildirilmediği anlaşılan veya eksik bildirildiği tespit edilen sigortalıların geriye yönelik hizmetlerinin veya prime esas kazançlarının, en fazla tespitin yapıldığı tarihten geriye yönelik bir yıllık süreye ilişkin kısmı dikkate alınır.” hükmünün yer aldığı,

ancak denetim elemanlarının “geriye yönelik bir yıllık süreye ilişkin kısmı dikkate alınır” hükmünün yerine varsayıma dayalı olarak 2011 yılında 11 ay, 2012 yılında 12 ay ve 2013 yılında 9 ay’a ilişkin hizmet sürelerini dikkate aldıkları, idarece tahakkuk ettirilen idari para cezasına konu fazla mesai çalışması yapılması olgusunu ispatlayacak hiçbir yazılı delilin olmadığı, hukuki olmayan ve somut verilere dayanmayan bu olguya dayanarak idari para cezası tahakkukunun usul ve yasaya aykırı olduğu, bu itibarla Mahkemece verilen kararda isabet olmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davalı idare tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Mahkeme kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.