Danıştay 10. Daire E.2019/4648 K.2020/5074

Dava konusu istem: Davacı Şirket tarafından, 2008/12, 2009/01-04, 2009/09-11, 2010/01-12, 2011/02, 04 ve 2011/06-12 aylarına ait ek nitelikteki aylık prim ve hizmet belgelerinin süresi içinde Kuruma verilmediği ve iş yeri defter ve belgelerinin yasal süresi içinde tam olarak ibraz edilmediğinden bahisle 54.052,00 TL idari para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Bursa Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Osmangazi Sosyal Güvenlik Merkezinin … tarih ve … sayılı, … tarih ve … sayılı işlemlerinin ve bu işlemlere yapılan itirazın reddine ilişkin … tarih ve … sayılı komisyon kararının iptali ile 15/11/2013 ve 03/03/2014 tarihlerinde davalı Kuruma ödenen toplam 55.226,20 TL'nin en yüksek kamu alacaklarına uygulanan faiziyle birlikte iadesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: …. İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla. 5510 sayılı Kanun'un 102. maddesinin (e-1) bendi uyarınca tesis edilen … tarih ve … sayılı işleme yönelik olarak yapılan incelemede; davacı Şirkete 22/02/2013 tarihinde tebliğ edilen … tarih ve … sayılı yazıda.

Kanun gereği tutulması zorunlu bulunan defter ve belgeler, muhtasar beyannameler, ücret bordroları ile gelir gider belgelerinin istenildiği, 05/03/2013 tarihli işyeri defter ve belgelerin teslim alındığına dair tutanakta anılan belgelerin tamamının teslim edildiğinin anlaşıldığı, diğer yandan anılan yazıda Şirketin unvan adı altındaki tüm işyerlerinin kayıt ve belgelerinin istenilmesine ilişkin bir ibare bulunmadığı gibi denetimin … sicil numaralı işyerine ilişkin olduğu,

cezanın da anılan sicil numaralı işyerine verildiği dikkate alındığında istenilen belgelerin süresinde ve eksiksiz olarak teslim edildiği anlaşıldığından dava konusu para cezasında hukuka uygunluk bulunmadığı, 5510 sayılı Kanun'un 102. maddesinin (c-4) bendi uyarınca tesis edilen … tarih ve … sayılı işleme yönelik olarak yapılan incelemede; olayda, inceleme raporunda işyeri kayıtlarından tespit edilen 30 ayda sigorta primine esas kazanç miktarına ilişkin matrah farkının ayni yardımların prime esas kazanca dahil edilmemesinden kaynaklandığının belirtildiği,

davacı Şirket tarafından ayni yardımların çalışanlara verildiğine ilişkin olarak tutulan kayıtların sonradan hazırlanabilir nitelikte olması nedeniyle sıhhatli bilgi içermediğinden bahisle inceleme elemanınca kabul edilmediği, bu yöndeki faturalara da itibar edilmediğinin görüldüğü,

bu itibarla davacı Şirkete ait kayıtların incelenmesi sonunda sigorta primine esas kazanç miktarına dahil edilmeyen ayni yardımların çalışanlara verilip verilmediğinin, gerektiğinde işyeri çalışanlarının ifadelerine de başvurmak suretiyle araştırılması gerekirken, sadece maddi tespitler sonucunda varılan kanaate dayalı olarak oluşturulan inceleme raporuna istinaden kesilen dava konusu para cezasında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemlerin iptaline, 55.226,20 TL'nin dava tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte davalı idare tarafından davacı şirkete ödenmesine karar verilmiştir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davalı idare tarafından, belge isteme yazısında tek bir sicil numarası altındaki işyerine ait defter ve belgelerin talep edildiğine yönelik bir ibarenin bulunmadığı, teslim tutanağında teslim alınan belgelerin listesinin yazılı olduğu, Kurumun denetim ve kontrol elemanlarınca düzenlenen tutanakların aksi sabit oluncaya kadar geçerli olduğu, denetmen raporunun şirket yetkililerinin beyanları alınarak ve maddi tespitler ortaya konularak hazırlandığı, yargılama giderleri arasında yer alan başvurma, karar ve vekalet harcının kuruma yüklenemeyeceği, idare mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davacı tarafından temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve hukuka uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Danıştay Başkanlık Kurulunun 07/03/2019 tarih ve 2019/24 sayılı kararıyla Danıştay Onbeşinci Dairesinin kapatılması üzerine Danıştay Onuncu Dairesine gönderilen dava dosyasında, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.