Danıştay 10. Daire E.2019/4790 K.2021/1445

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, ... tarih ve ... sayılı sosyal güvenlik denetmeni raporuna istinaden ve 5510 sayılı Kanun uyarınca 36.457,20 TL idari para cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin İzmir Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Konak Sosyal Güvenlik Merkezinin ... tarih ve ... sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesinin ... tarih ve E: ..., K: ... sayılı kararıyla; davacı şirkete ait işyerinde yapılan denetim sonucu tanzim edilen ve davacı şirket yetkilisinin de imzasının bulunduğu 21/01/2014 tarihli denetim tutanağının ve dosyadaki diğer bilgi ve belgelerin incelenmesinden, davacıya ait işyerinde istihdam edilen ... adlı işçinin 01/07/2013 tarihinde işe başlamasına rağmen işe girişinin 05/07/2013 tarihinde, ... adlı işçinin 01/07/2013 tarihinde işe başlamasına rağmen işe girişinin 14/12/2013 tarihinde, ... adlı işçinin 01/11/2013 tarihinde işe başlamasına rağmen işe girişinin 31/01/2014 tarihinde,

... adlı işçinin 01/07/2013 tarihinde işe başlamasına rağmen işe girişinin 05/07/2013 tarihinde yapıldığı, ... adlı işçinin ise 21/01/2013 tarihinde işe başlamasına ve aralıksız çalışmasına rağmen ilk olarak 02/11/2012 tarihinde sigortalı girişinin yapıldığı, 06/01/2013 tarihinde çıkışının verildiği, 15/03/2013 tarihinde tekrar girişinin yapıldığı ve 24/04/2013 tarihinde tekrar çıkşının verilerek 05/07/2013 tarihinde girişinin yapıldığı,

diğer yandan, 08/03/2010 tarihli şirket ortaklar kurulu kararı ile ... ile birlikte müştereken şirket müdürü olarak tayin edilen ...'nın şirketteki müdürlük görev ve sıfatı devam etmesine rağmen şirketteki ortaklığı sonra erdiğinden bahisle 10/05/2011 tarihinde 4-b sigortalılığı sonlandırılarak, 08/06/2011 tarihi itibariyle 4-a sigortalılığının başlatıldığı, oysaki bu kişinin müdürlük görev ve sıfatı devam ettiğinden 4-a kapsamında sigortalı sayıldığı, bu şekilde 2011/05-06 aylarındaki sigortalılık bildirimlerinin eksik yapıldığı,

08/06/2011 tarihinden 31/10/2013 tarihine kadar 4-a sigortalılığı devam ettirilen bu kişinin şirketteki müdürlük görevi devam etmesine rağmen 31/10/2013 tarihinde çıkışı verilmişse de, söz konusu şahsın bu görevden alındığına ilişkin bir karar bulunmadığı gibi temsil yetkisine sahip ortağın beyanından bu kişinin şirket müdürü olarak görev yapmaya devam ettiğinin görüldüğü; bu durumda, davacının, 5510 sayılı Kanun'un 102. maddesi uyarınca 36.457,20 TL idari para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davacı tarafından, mahkemece eksik inceleme ile hatalı ve AİHM kararlarına aykırı bir karar verildiği, idari para cezası tebliğ edilirken dayanağı denetim raporunun tebliğ edilmemesinin hukuka aykırı olduğu ve cezanın iptalini gerektirdiği, zira adil yargılanma haklarının kısıtlandığı; bilirkişi incelemesi ile iddiaya konu personellerin ifadesinin alınmasını talep etmelerine rağmen kabul görmediği; istihdam ettikleri personellerin bildirgelerini kuruma elektronik ortamda verip prim ödemelerini düzenli olarak yaptıkları, ortada ek aylık prim hizmet belgesi verilmesini gerektirecek bir neden olmadığı, Mahkeme kararının temyizen incelenerek bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davalı idare tarafından, temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun Mahkeme kararının onanması gerektiği gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Danıştay Başkanlık Kurulunun 07/03/2019 tarih ve 2019/24 sayılı kararıyla Danıştay Onbeşinci Dairesinin kapatılması üzerine Danıştay Onuncu Dairesine gönderilen dava dosyasında, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.