Danıştay 10. Daire E.2021/5383 K.2023/8146

İstemin konusu

Davacı tarafından. Hatay ili, ... ilçesi, ... Köyü, ... parsel sayılı taşınmazının İskenderun-Arsuz karayolu çalışmaları nedeniyle yolun yükseltilmesi sonucu değer kaybına uğramasında davalı idarenin hizmet kusuru bulunduğu ileri sürülerek 50.000,00 TL maddi tazminatın yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istemiyle açılan dava sonucunda...

İdare Mahkemesince, Mahkemelerinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının Danıştay Onuncu Dairesinin 26/05/2017 tarih ve E:2014/1536, K:2017/2666 sayılı kararıyla bozulması üzerine bozma kararına uyularak 18/11/2020 tarihinde yapılan keşif neticesinde düzenlenen bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazda %30 değer kaybı oluştuğunun, taşınmazın dava tarihindeki değerinin 350.000,00 TL olduğu ve davacının taşınmazında 105.000,00 TL değer kaybı zararının oluştuğunun belirlendiği,

bilirkişi raporu hükme esas alınabilir nitelikte bulunarak ve davacının talebi ile bağlı kalınarak davacının 50.000,00 TL maddi tazminat isteminin kabulüyle dava tarihi olan 24/01/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesi yolunda verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, idarelerinin hizmet kusuru bulunmadığı, davanın reddi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Öte yandan 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 16. maddesinin 4. fıkrasına 30/04/2013 tarih ve 28633 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6459 sayılı Kanun'un 4. maddesiyle eklenen cümleyle; tam yargı davalarında dava dilekçesinde belirtilen miktarın süre veya diğer usul kuralları gözetilmeksizin nihai karar verilinceye kadar, harcı ödenmek suretiyle bir defaya mahsus olmak üzere artırılabileceği ve miktarın artırılmasına ilişkin dilekçenin otuz gün içinde cevap verilmek üzere karşı tarafa tebliğ edileceği hükmüne yer verilmiştir.

Artırma talebi, davaya bakan ilk derece mahkemesinin nihai karar vermesi yani mahkemenin bakılmakta olan davayı bitirmesine kadar mümkün olup, artırma dilekçesinin karşı tarafa otuz gün içerisinde cevap vermek üzere tebliğ olunması gerekmektedir.

Aynı Kanun'un 5. maddesiyle 2577 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddesinde de Kanunun 16. maddesinin 4. fıkrasına eklenen hükmün kanun yolu aşaması dahil, yürürlük tarihinde derdest olan davalarda da uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. Kanun'un geçici 7. maddesinde yer alan hüküm ise bir geçiş hükmü olup Kanun'un yürürlüğe girdiği 30/04/2013 tarihinde kanun yollarında derdest olan davalara ilişkindir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporunun usulüne uygun olarak 15/01/2021 tarihinde davacı vekiline tebliğ edilmesi, davacıların bilirkişi raporuna ilişkin olarak herhangi bir itirazda bulunmamaları, davalı idare tarafından bilirkişi raporuna karşı yapılan itirazların da İdare Mahkemesinin 11/02/2021 tarihli ara kararıyla reddedildiği, bu ara kararın davacı vekiline 24/02/2021 tarihinde tebliğ edildiği, bilirkişi raporunun tebliğinden sonra yaklaşık 2 aylık bir süre geçmesinden sonra mahkemenin karar vermesi,

davacının, bilirkişi raporunun tebliği ile nihai karar arasında geçen bu 2 aylık süre zarfında yasal olarak miktar artırımı yoluna gidebilecekken gitmemesi, Mahkemenin verdiği karara karşı temyiz yoluna dahi gitmemesi, 2577 sayılı Kanun'un 16. maddesinin 4. fıkrasına eklenen miktar artırımına ilişkin hükmün 30/03/2013 tarihinde yani bakılmakta olan davada nihai karar verilmeden 8 yıl önce yürürlüğe girip,

davacının davasının görüldüğü esnada yasaya getirilen miktar artırımı müessesesinden yararlanmaları için herhangi bir yasal engel olmadığı göz önünde bulundurulduğunda davacının 30/07/2021 tarihinde nihai karar aşamasından sonra temyiz aşamasında verdiği miktar artırım dilekçesi yasal düzenlemede yer alan usule uygun bulunmadığı gibi geçiş hükmü olan geçici 7. madde kapsamında da yer almadığından davacı tarafından verilen miktar artırım dilekçesine bu aşama itibar edilmemiştir.

Bu nedenle, davalı idarenin temyiz isteminin yukarıda belirtilen açıklamalar doğrultusunda reddine karar verilmiştir.