Danıştay 10. Daire E.2023/210 K.2023/9271

İstemlerin_konusu

Davacı tarafından, davalı idare ve işi ihale ettiği yüklenici şirket tarafından 2008 yılında başlatılan yol yapım çalışmaları esnasında Hakkari ili, Çukurca ilçesi ... köyü, ...

Mezrasında bulunan davacıya ait meyve ağaçlarının yol şev sınırında kalarak üzerlerinin toprak ile örtülmesi ve kırılmaları sonucu zarar meydana geldiğinden bahisle uğranıldığı iddia edilen maddi zarara karşılık 78.756,00 TL (miktar artırım dilekçesiyle artırılarak 105.095,47 TL) maddi tazminatın tespit tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesi istemiyle açılan dava sonucunda, Van 1. İdare Mahkemesince, Danıştay Onuncu Dairesinin 08/12/2020 tarih ve E:2017/3309, K:2020/5919 sayılı bozma kararı sonrasında davanın kısmen kabulü, kısmen reddi yolunda verilen ...tarih ve E:...,

K:...sayılı kararın taraflarca aleyhlerine olan kısımlarının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

TEMYİZ_EDENLERİN_İDDİALARI :Davacı tarafından, Mahkeme kararına esas alınan bilirkişi raporunun açıklığı kavuşturulmayan hususlar ihtiva ettiği, Danıştayın bozma kararı gerekçesine rağmen Çukurca İlçe Tarım Müdürlüğü verileri dikkate alınmadan hesaplama yapıldığı, Mahkemece yapılan keşiflerde elde edilen verilere rağmen davalı idarenin beyanlarının gerçek kabul edildiği ileri sürülmektedir. Davalı idare tarafından, var olduğu iddia edilen zarara davacının kendi fiilinin sebep olduğu, bu nedenle ortaya çıkan zarardan sorumlu tutulmasının hukuken mümkün olmadığı, hükmedilen tazminat miktarının fahiş olduğu ve temyize konu kararın bozulması, gerektiği ileri sürülmektedir.

TARAFLARIN_SAVUNMASI : Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ :...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin 2. fıkrası uyarınca davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.