Danıştay 10. Daire E.2023/2327 K.2023/2459

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca Tetkik Hakiminin raporu ve sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra gereği görüşüldü:

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 8. maddesinde, sürelerin, tebliğ, yayın veya ilan tarihini izleyen günden itibaren işlemeye başlayacağı, sürenin son gününün tatil gününe rastlaması halinde sürenin tatil gününü izleyen çalışma gününün bitimine kadar uzayacağı, bu Kanunda yazılı sürelerin bitmesi çalışmaya ara verme zamanına rastlarsa bu sürelerin, ara vermenin sona erdiği günü izleyen tarihten itibaren yedi gün uzamış sayılacağı.

46. maddesinde, Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi tebliğ tarihini izleyen otuz gün içinde Danıştayda temyiz edilebileceği.

48. maddesi, 6. fıkrasında, temyizin kanuni süre geçtikten sonra yapılması halinde kararı veren mercinin, temyiz isteminin reddine karar vereceği, bu karara karşı tebliğ tarihini izleyen günden itibaren yedi gün içinde temyiz yoluna başvurulabileceği; aynı madde, 7. fıkrasında da, temyizin kanuni süre içinde yapılmadığının anlaşıldığı hâllerde 6. fıkrada sözü edilen kararın dosyanın gönderildiği Danıştay'ın ilgili dairesi ve kurulunca kesin olarak verileceği hükme bağlanmıştır.

Dosyanın incelenmesinden, davacının istinaf başvurusunun reddine ilişkin … Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının dava dilekçesinde belirtilen ve yargılamanın daha önceki aşamalarında tebligatların yapıldığı "…" adresine tebliğe çıkarıldığı, ancak iade edildiği, sonrasında "…" adresine Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi, 2. fıkrası uyarınca 07/06/2022 tarihinde tebligatın yapıldığı, davacı tarafından karardan yeni haberdar olunduğu ileri sürülerek 20/03/2023 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu görülmektedir.

Bu haliyle Bölge İdare Mahkemesi kararının 07/06/2022 tarihinde tebliğ edildiği görüldüğünden, 20/03/2023 tarihinde yapılan temyiz başvurusunun süresinde olmadığı, bu sebeple temyiz isteminin süre aşımı yönünden reddi gerektiği sonucuna ulaşılmaktadır.