Danıştay 10. Daire E.2023/5170 K.2023/7297

İstemin_konusu

Davacı tarafından, işyeri bildirgesinin süresinde Kuruma verilmediğinden bahisle 5510 sayılı Kanun'un 102. maddesi uyarınca 2.935,00 TL idari para cezası uygulanmasına ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin,

2013/06-12 aylar ile 2014/01 ayına ait aylık prim ve hizmet belgelerinin yasal süresi içinde Kuruma verilmediğinden bahisle 5510 sayılı Kanun'un 102. maddesi uyarınca 16.542,00 TL idari para cezası uygulanmasına ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin ve sigortalı işe giriş bildirgesinin süresi içerisinde Kuruma verilmediğinden bahisle 5510 sayılı Kanun'un 102. maddesi uyarınca 23.377,00 TL idari para cezası uygulanmasına ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemiyle açılan dava sonucunda, ...

İdare Mahkemesince, Danıştay Onuncu Dairesince 21/10/2020 tarih ve E:2019/4659, K:2020/4070 sayılı iş yeri bildirgesi ile işe giriş bildirgeleri yönünden verilen bozma kararına uyularak, iş yeri bildirgesi ile işe giriş bildirgelerinin süresinde verilmemesi nedeniyle uygulanan idari para cezalarına ilişkin işlemlerin iptali yolunda verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI: Davalı idare tarafından, Mahkemece verilen kararın, konu ile ilgili mevzuat hükümlerine uygun olmadığı, Kurum’un 5502 sayılı Kanun uyarınca harçlardan muaf olduğu, İş Mahkemesinde açılan davada Mahkemece davanın reddi yolunda verilen kararın Yargıtay tarafından onanarak kesinleştiği dikkate alındığında aynı konuda iki farklı karar oluşacağı ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI: Davacı tarafından, temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ: ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.