Danıştay 12. Daire E.2018/5865 K.2022/110

Dava konusu istem: … Gıda Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünde teknisyen olarak görev yapan davacının, 1993-1998 yılları arasında mülga 5434 sayılı Kanun'un 32/g maddesinde belirtilen statüde ve aynı maddede belirtilen mahiyette işlerde görevlendirilmesine rağmen, fiili hizmet zammına esas alınacak görevlendirme işlemlerine ait Valilik oluru bulunmadığından bahisle fiili hizmet süresi zammından yararlandırılmamasına ilişkin işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince. 09/09/2015 tarihli ara kararıyla davacının 1992-1998 yılları arasında zirai mücadele ve karantina işleri ile salgın bulaşıcı paraziter hayvan hastalıkları ile mücadele işlerinde çalışıp çalışmadığının sorulduğu, ara kararına.

İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü'nce verilen cevapla; davacının anılan tarihlerde çalıştığına dair belgelerin gönderildiği, dosyada yer alan icmal bordroları ile diğer tüm bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde, davacının, zirai mücadele ve zirai karantina işlerinde fiilen çalıştığının anlaşıldığı, bu nedenle; fiili hizmet süresi zammından salt Valilik oluru bulunmadığından bahisle yararlandırılmaması yönünde tesis edilen işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

1993-1998 yılları arasında geçen çalışmalara ait Valilik oluru ve eki isim listesi gönderilmediğinden, davacının söz konusu süreler için fiili hizmet zammından yararlandırılmadığı, yapılan işlemlerin mevzuata uygun olduğu belirtilerek mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.