KÜNYE
Danıştay 12. Daire Başkanlığı 2018/6776 E., 2021/4500 K.·T.C. Danıştay Onikinci Daire
- Karar tarihi
- 21 Eylül 2021
- Esas No
- 2018/6776
- Karar No
- 2021/4500
- Temyiz eden (davacı)
- ...
- Vekili
- Av. ...
- Karşı taraf (davalı)
- ... Bakanlığı
- Vekili
- ...
- İstemin konusu
- ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
- Yargılama süreci
- —
Karar Metni
557 kelime·3 dk okuma·5 bölüm
Dava konusu istem: Çevre ve Şehircilik Bakanlığına bağlı Tabiat Varlıkları Koruma Genel Müdürlüğünde teknik hizmetler sınıfında uzman kadrosunda görev yapan davacı tarafından, 2012 yılı Şubat ayına ilişkin ek ödemesinin mühendis unvanı karşılığı tahakkuk ettirilmesi nedeniyle idare tarafından fazla ödenen kısmın iadesinin istenilmesi üzerine, hakkındaki icra takibine yaptığı itiraz sonucunda görülen davada, lehine verilen ...
Asliye Hukuk Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının, 2012 yılı Mart ayından itibaren her ay uygulanması, geçmişe dönük bordroların yeniden düzenlenmesi ve ek ödemenin yeniden tahakkuk ettirilmesiyle meydana gelecek farkların her ay bazında yasal faizleriyle ödenmesi talebiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali ile yoksun kalınan parasal hakların yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince; dava konusu uyuşmazlıkta, Çevre Bakanlığına bağlı Özel Çevre Koruma Kurumu Başkanlığında teknik hizmetler sınıfında uzman kadrosunda görev yapan davacının, 644 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile anılan Başkanlığın kapatılması üzerine, Tabiat Varlıklarını Koruma Genel Müdürlüğüne aynı kadro ve unvanla atandığı,
bu durumda, ilgili mevzuat uyarınca kadro ve görev unvanlarına karşılık gelen oranların uygulanması suretiyle hesaplanan tutarda personele ek ödeme yapılabileceği göz önüne alındığında, mühendis kadrosunda görev yapmayan davacının, mühendis kadrosu için öngörülen ek ödemeden yararlanmasının mümkün olmadığı anlaşıldığından, ...
Asliye Hukuk Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı davanın reddi yönündeki kararının, 2012 yılı Mart ayından itibaren her ay uygulanması, geçmişe dönük bordroların yeniden düzenlenmesi ve ek ödemenin yeniden tahakkuk ettirilmesiyle meydana gelecek farkların her ay bazında yasal faizleriyle ödenmesi talebiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI
Davacı tarafından, kurumda kadro iptal ve ihdasına ilişkin 2009 yılındaki Bakanlar Kurulu kararı uyarınca mühendis kadrosuna atanmak için çeşitli defalar başvuruda bulunduğu, ancak birtakım personelin aksine bu yöndeki talebinin kabul edilmediği, isteği dışında kadro ve pozisyonuyla aktarıldığı yeni kurumunda, pozisyonunun korunmadığı, fiilen mühendis unvanına ilişkin görevi yerine getirdiğinden parasal haklarının bu unvan üzerinden ödenmesi gerektiği, 01/01/2012 tarihine kadar mühendis kadrosunda bulunanlar için belirlenen ek ödeme oranlarından yararlanmasında herhangi bir kusurunun bulunmadığı, bu kapsamda kazanılmış hakkının bulunduğu ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI
Davalı idare tarafından, usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği belirtilerek, istemin reddi gerektiği savunulmuştur.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : ...
DÜŞÜNCESİ
Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME
İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Danıştay 12. Daire, E. 2018/6776, K. 2021/4500, 21 Eylül 2021 tarihli karar · Kaynak: Danıştay Karar Arama