Danıştay 12. Daire E.2024/3462 K.2024/3706

Dava konusu istem: Yargıtay üyesi olarak görev yapmakta iken 01/07/2016 tarihinde kendi isteğiyle emekliye ayrılan davacının; Yargıtay Yüksek Disiplin Kurulunun 05/11/2018 tarihli kararıyla hakkında "görevden çekilmeye davet" kararı verildiğinden bahisle, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 64. maddesi kapsamında yararlanmakta olduğu tedavi hizmetlerine ilişkin hak sahipliğinin 20/10/2021 tarihi itibarıyla sonlandırılmasına dair ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; uyuşmazlık konusu olayda, davacı hakkında Yargıtay Yüksek Disiplin Kurulunun ... tarih ve ... sayılı kararıyla 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca “görevden çekilmeye davet” kararı verildiği, davacı tarafından anılan karara karşı yapılan itirazın ise Yargıtay Başkanlar Kurulunun ... tarih ve ... sayılı kararıyla reddedildiği, söz konusu kararlara karşı yargı yolunun kapalı olduğu;

bu durumda, 2797 sayılı Kanun'un 19. maddesi uyarınca davacı hakkında “görevden çekilmeye davet” kararı verilmesiyle davacının Yargıtay emekli (onursal) üyelik sıfatının ortadan kalktığı, Yargıtay emekli (onursal) üyelik sıfatı bulunmayan kişilerin anılan Kanun'un 64. maddesindeki sağlık giderlerine ilişkin düzenlemeden yararlanmasına yasal olanak bulunmadığı anlaşıldığından; davacının, söz konusu Kanun'un 64. maddesi kapsamında tedavi hizmetleri hak sahipliğinin 20/10/2021 tarihi itibarıyla sonlandırılmasına ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararlarının özeti: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını gerektirecek nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine kesin olarak karar verilmiştir.

Davacı tarafından, anılan kararın temyiz edilmesi üzerine, Bölge İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; Mahkemece verilen karara yönelik istinaf başvurusu üzerine verilen kararın kesin olduğu ve 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinde sayılan temyize tabi davalardan olmadığı anlaşıldığından, kesin olarak verilen karara karşı temyiz başvurusunda bulunulmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu işlemin ömür boyu hak mahrumiyeti sonucu doğurması ve belirli bir parasal değerinin olmaması nedeniyle, uyuşmazlığın 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinin birinci fıkrasının (b) kapsamında temyize tabi olmadığından söz edilemeyeceği; öte yandan, aynı fıkranın (c) bendinde belli bir meslekten, kamu görevinden veya öğrencilik statüsünden çıkarılma sonucunu doğuran işlemlere yönelik verilen kararların temyize tabi olduğunun açıkça düzenlenmesi nedeniyle uyuşmazlığın temyize tabi olduğu; ömür boyu hak mahrumiyeti sonucunu doğuran dava konusu işlemde mevzuata ve hukuka uygunluk bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Bölge İdare Mahkemesinin temyize konu kararının usul ve hukuka uygun olduğu belirtilerek, temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 46. maddesinde temyize tabi olan davaların sayma yoluyla belirlendiği; maddede sayılmayan diğer davalar hakkında Bölge İdare Mahkemesince verilen kararların ise kesin nitelikte olduğu dikkate alındığında; uyuşmazlığın temyize tabi davalardan olmadığı sonucuna ulaşıldığından, Bölge İdare Mahkemesinin temyiz isteminin reddine ilişkin kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek işin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.