Danıştay 13. Daire E.2016/4488 K.2022/1579

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, Sistem Kullanım Anlaşması'nın 9. maddesinde yer alan, "TEİAŞ tesislerinde kullanıcının bağlı bulunduğu fidere 00.00 - 24.00 saatleri arasında 4 (dört) veya daha fazla arıza intikal ederek kesicinin açması" ile "İletim sistemine doğrudan bağlı tüketiciler ve dağıtım lisansına sahip tüzel kişilerin iletim sisteminin her bir ölçüm noktasında çekecekleri endüktif reaktif enerjinin / verecekleri kapasitif reaktif enerjinin, aktif enerjiye oranının ilgili mevzuata uygun olmaması" şeklinde tanımlanan ihlâller nedeniyle hakkında düzenlenen Ekim 2014 dönemine ilişkin … tarih ve … sayılı sistem kullanım ceza faturasının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. İdare Mahkemesi'nce verilen kararda.

Sistem Kullanım Anlaşması'nın ilk hâlinde, cezai şartın istenebilir duruma gelmesi için, söz konusu ihlâlin TEİAŞ’ın uyarısına rağmen uyarıda belirtilen süre içinde sona erdirilmemesi hâlinin gerçekleşmesi gerekirken, 29/03/2012 tarih ve 28248 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Sistem Kullanım Anlaşması uyarınca cezai şart hükmünün işletilebilmesi için uyarıda bulunma yükümlülüğünün kaldırılarak, maddede sayma yoluyla belirtilen durumların geçekleşmesinin yeterli olacağının kurala bağlandığı,

dava konusu Ekim 2014 döneminde geçerli olan Sistem Kullanım Anlaşması'nın 9. maddesi uyarınca davalı TEİAŞ'ın, davacı şirketin ihlâline ilişkin herhangi bir uyarıda bulunma yükümlülüğü olmadığından, davacının aksi yöndeki iddiasına itibar edilmediği,

uyuşmazlıkta, "TEİAŞ tesislerinde kullanıcının bağlı bulunduğu fidere 00.00 - 24.00 saatleri arasında 4 (dört) veya daha fazla arıza intikal ederek kesicinin açması" ile "İletim sistemine doğrudan bağlı tüketiciler ve dağıtım lisansına sahip tüzel kişilerin iletim sisteminin her bir ölçüm noktasında çekecekleri endüktif reaktif enerjinin / verecekleri kapasitif reaktif enerjinin, aktif enerjiye oranının ilgili mevzuata uygun olmaması" ihlâllerinin sabit olması nedeniyle,

Sistem Kullanım Anlaşması'nın 9. maddesi uyarınca tesis edilen ve davacı şirketin o ayki sistem kullanım fiyatına göre oranlanarak hesaplanan cezanın ödemesini içeren dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı, öte yandan, davacı tarafından cezaya dayanak alınan sözleşmenin ilgili hükmünün iradelerini yansıtmadığı ve ihtirazi kayıtla imzalamak zorunda kaldıkları iddia edilmekte ise de, anılan sözleşmenin ilgili hükümlerinin iptalinin istenilmediği,

iptali istenmiş olsaydı dahi 2575 sayılı Kanun'un 24. maddesinin amir hükmü gereğince Mahkemenin bu konuda görev ve yetkisi bulunmadığından iddia edilen hususa ilişkin olarak herhangi bir irdeleme yapılmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlem hukuka uygun bulunarak davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, dava konusu ceza faturasına dayanak Sistem Kullanım Anlaşması'nın 9. maddesinin yasal dayanağının bulunmadığı, akdi ilişkinin tarafı olan davalı TEİAŞ tarafından hazırlanan ve şirketin faaliyetini yürütebilmesi bakımından imzalanması zorunlu tutulan idari sözleşme ile cezai yaptırım uygulanmasında hukuka uygunluk bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, dava konusu ceza faturasının, idari yaptırım niteliğinde olmayıp esasında Sistem Kullanım Anlaşmasında düzenlenen cezai şart niteliğinde olduğu, söz konusu anlaşmada "uyarı" yükümlülüğüne ilişkin bir düzenlemenin bulunmadığı, "TEİAŞ tesislerinde kullanıcının bağlı bulunduğu fidere 00.00 - 24.00 saatleri arasında 4 (dört) veya daha fazla arıza intikal ederek kesicinin açması" ile "İletim sistemine doğrudan bağlı tüketiciler ve dağıtım lisansına sahip tüzel kişilerin iletim sisteminin her bir ölçüm noktasında çekecekleri endüktif reaktif enerjinin / verecekleri kapasitif reaktif enerjinin, aktif enerjiye oranının ilgili mevzuata uygun olmaması" şeklinde tanımlanan ihlâller sonucunda ceza faturasının düzenlendiği belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.