Danıştay 13. Daire E.2018/389 K.2022/1103

Dava konusu istem: Davacı şirkete ait "..." logosuyla yayın yapan televizyon kanalında 03/02/2016 ve 05/02/2016 tarihlerinde yayınlanan "…" adlı programda katılımcıların birbirlerine karşı sarf ettiği sözlerin ve sergiledikleri tavrın,

kişi onur ve haysiyeti ile özel yaşamın gizliliğine saygılı olma ilkesiyle bağdaşmadığından bahisle 6112 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayın Hizmetleri Hakkında Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendinde yer alan yayın ilkesinin tekraren ihlâl nedeniyle aynı Kanun'un 32. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 195.847,00-TL idarî para cezası verilmesine ilişkin Radyo ve Televizyon Üst Kurulu'nun (Kurul) ...tarih ve ...(İdare Mahkemesi kararında sehven ...olarak yazılmıştır.) sayılı toplantısında alınan ...numaralı kararın iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: .... İdare Mahkemesi'nce verilen ...tarih ve E:..., K:...sayılı kararda; dava konusu yayınlara katılan adayların evlilik kurumuna bakış açısında sevgi, saygı ve ciddiyetten uzak, edep ve terbiye sınırlarını zorlayan bir tutum içinde bulunduğunun tespit edildiği,

dava konusu yayınların görüntü kayıtlarını içeren CD ile dosyada yer alan diğer bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde, davacı şirkete ait medya hizmet sağlayıcı kuruluşta yayınlanmış olan "..." isimli evlilik programında adayların birbirlerine karşı sarf ettikleri sözlerin ve sergiledikleri tavrın, kişi onur ve haysiyeti ile özel yaşamın gizliliği ilkesiyle bağdaşmadığı anlaşıldığından 6112 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendinde yer alan ilkenin tekraren ihlâl edildiğinden bahisle tesis edilen dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlem hukuka uygun bulunarak davanın reddine karar verilmiştir. Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: ...Bölge İdare Mahkemesi .... İdari Dava Dairesi'nce; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, usul yönünden, dava konusu işlem ile ilgili olarak bilirkişi incelemesi yapılması gerektiği, esas yönünden ise söz konusu programın nitelik ve içerik itibarıyla bir "evlilik programı" olduğu, programda icra edilen faaliyetin hukukî niteliğinin "evlenme simsarlığı" olduğu, evlenme simsarlığını yasaklayan ya da sınırlayan herhangi bir düzenlemenin hukuk sistemimizde bulunmadığı, stüdyoya evlenme amacıyla gelen kişilerin özel hayatlarına ilişkin bilgileri kendi rızalarıyla paylaşmalarının, özel hayatın gizliliğinin ihlâline sebebiyet vermeyeceği, davaya konu programın canlı olarak yayınlandığı,

davalı idare uygulamaları ile bu konudaki yerleşik yargısal içtihatlarda önemli olan hususun, canlı yayın sırasında sunucunun ihlâle sebebiyet veren durumlar karşısında gereken müdahaleyi yapıp yapmadığının olduğu ileri sürülmüştür.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, dava konusu uyuşmazlığın Kurul'un ...tarih ve ...sayılı toplantısında alınan 6 numaralı karara ilişkin olmasına karşın, İdare Mahkemesi'nce davanın özeti kısmında ve gerekçe bölümünde Kurul'un ...tarih ve ...sayılı toplantısında alınan 6 numaralı karara atıf yapılarak karar verildiği, maddi hatanın düzeltilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKÎ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemesi kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.