Danıştay 13. Daire E.2019/852 K.2023/2847

Dava konusu istem: İstanbul Büyükşehir Belediyesi Meclisi'nin ... tarih ve ... sayılı kararıyla kabul edilen 2014 yılı Elektronik Haberleşme Geçiş Hakkı Tarifesi'nin 2.5, 2.6, 2.7, 3.3, 3.4 numaralı maddelerinin ve 3.5. maddesinde yer alan "... diğer Belediye tarafından tesis edilmiş altyapılar geçiş hakkı ücreti..." ibaresi ile açıklamalar kısmında yer alan 2., 5., 14. maddeleri ile 4. maddesindeki "...İstanbul Büyükşehir Belediyesi Meclisi tarafından 2014 ve takip eden diğer yıllarda yeni ücret tarifesi kararı alınıncaya kadar aynı tarife her yıl %10 fazlası (mevzuatta aksi belirtilmediği sürece) uygulanır." ibaresinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesi'nce, Dairemizin 01/06/2017 tarih ve E:2015/4235, K:2017/1735 sayılı bozma kararına uyularak verilen kararda; dava konusu Tarife'nin 2.5, 2.6, 2.7, 3.3., 3.4, 3.5. maddelerinde yer alan miktara ilişkin ücretin KDV hariç olarak belirlendiği, davalı idarenin söz konusu bedele KDV ilave ederek hesaplama yaptığı ve artırımların ÜFE oranlarının altında tespit edildiği, yapılan düzenlemenin mevzuata aykırı olmadığı; bu itibarla, davalı idarece düzenlenerek İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisi'nce kabul edilen Elektronik Haberleşme Geçiş Hakkı Tarifesi'nin 2.5, 2.6, 2.7, 3.3., 3.4., 3.5 maddelerinde hukuka aykırılık bulunmadığı;

Dava konusu Tarife'nin 5. maddesine ilişkin olarak yapılan değerlendirmede.

2014 yılı Elektronik Haberleşme Geçiş Hakkı Tarifesi'nin 5. maddesinde, "İBB; her türlü haberleşme sistem ve ekipmanları tesis yerini ve elektronik haberleşme altyapısını Kamu kurum ve kuruluşları ile İBB'ye bağlı Genel Müdürlük ve İştiraklerine iş bu tarifedeki maddelerde belirtilen ücretlerden hiçbirini almadan (ücretsiz) olarak kullandırabilecektir." düzenlemesinde yer alan "iştirakleri" ibaresinin ...

İdare Mahkemesi'nin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı ile iptal edildiği görülmekle davanın bu kısmının konusuz kaldığı; diğer taraftan iptal kararı sonrası düzenlemenin "Kamu kurum ve kuruluşları ile İBB'ye bağlı Genel Müdürlüğü" kapsadığı ve sayılan kurumlardan ücret alınmamasının ayrıcalık olarak nitelendirilemeyeceği ve 5809 sayılı Kanun ve Yönetmelik hükümlerine uygun olduğundan 2014 yılı Elektronik Haberleşme Geçiş Hakkı Tarifesi'nin 5. maddesinin "Kamu kurum ve kuruluşları ile İBB'ye bağlı Genel Müdürlüğü'ne" ilişkin kısmında ise hukuka aykırılık bulunmadığı;

2014 yılı Elektronik Haberleşme Geçiş Hakkı Tarifesi'nin açıklamalar kısmında yer alan 2, 14. maddeleri ile 4. maddesindeki, "...İstanbul Büyükşehir Belediyesi Meclisi tarafından 2014 ve takip eden diğer yıllarda yeni ücret tarifesi kararı alınıncaya kadar aynı tarife her yıl %10 fazlası (mevzuatta aksi belirtilmediği sürece) uygulanır." ibaresinin iptali istemine yönelik yapılan değerlendirmede ise, 2014 yılı Elektronik Haberleşme Geçiş Hakkı Tarifesi'nin söz konusu maddelerinin iptali istemiyle ...

Derneği tarafından ... İdare Mahkemesi'nin ... sayılı esasına kayden açılan davada, davalı idarece 5809 sayılı Kanun'un amacı ve 23. maddesinde yer alan açık hükmün ihlâl edilerek geçiş hakkı talepleri konusunda kendisine ayrıcalıklı ve sınırsız bir takdir yetkisi alanı oluşturmak suretiyle yürürlüğe konulan "Belediye bu tarife kapsamındaki tesis ve altyapıları kullandırıp kullandırmamakta serbesttir.

Bundan kaynaklanan tasarruf ve uygulamalarından sorumlu tutulamadığı gibi, işletmeci/kurum/operatörlerce bu konuda herhangi bir hak iddia edilemez." şeklindeki 2. maddesinin, Sabit ve Mobil Haberleşme Altyapısı veya Şebekelerinde Kullanılan Her Türlü Kablo ve Benzeri Gerecin Taşınmazlardan Geçirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 9. maddesine açıkça aykırı olan "İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisi tarafından 2014 ve takip eden diğer yıllarda yeni bir ücret tarifesi karar alınıncaya kadar aynı tarife her yıl %10 fazlası (mevzuatta aksi belirtilmediği sürece) ile uygulanır." şeklindeki 4. maddesinin ikinci cümlesinin,

alt yapı tesisinden ilk faydalanan işletmeden tahsil edilen geçiş hakkı ücretinin, bu hattan faydalanmak isteyen ikinci ve üçüncü işletmelerden de aynen tahsil etme cihetine gidilmesi Kanun ve Yönetmelik hükümlerine aykırılık teşkil edeceğinden dava konusu Tarife'nin 14. maddesinde yer alan "mevcut altyapının kullanımı talep eden 2.,3. ve diğer işletmecilerin ise İBB'ye ödeyeceği ücretlerdir.

Daha önce altyapı katılım bedeli altyapıyı tesis eden işletmeciye ödendi ise ödeme miktarı gözetilmeksizin altyapı katılım bedeli İBB'ye ödenecektir." ibaresinin 03/02/2015 tarih ve K:2015/210 sayılı kararı ile iptaline karar verildiği, ...

İdare Mahkemesi'nin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının Tarife'nin belirtilen hükümlerinin iptaline ilişkin kısmının Danıştay Onüçüncü Dairesi'nin 01/07/2017 tarih ve E:2015/6207, K:2017/1734 sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, iptali istenilen söz konusu maddeler yönündende davanın konusuz kaldığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle, dava konusu 2014 Yılı Elektronik Haberleşme Geçiş Hakkı Tarifesinin 2.5, 2.6, 2.7, 3.3., 3.4, 3.5., maddeleri ile 5. maddenin yargı kararı sonrası kısmı yönünden davanın reddine; Tarife'nin 2, 14. maddeleri ile 4. ve 5. maddesindeki ibare yönünden konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı idare tarafından, ücretin müzakere sonucu belirlenmesi gerektiği, Belediyece tek taraflı düzenleme yapılamayacağı, Ulaştırma ve Alt Yapı Bakanlığı'nın yetkili olduğu, reddedilen kısmın bozulması ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile İdare Mahkemesi kararının davanın reddine ilişkin kısmının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen kararın davanın reddine ilişkin kısmı usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın davanın reddine ilişkin kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.