Danıştay 13. Daire E.2020/3584 K.2023/5166

Dava konusu istem: Kırklareli ili, ... ilçesi, ... Köyü'nde bulunan Hazine'ye ait ... ada, ... parsel sayılı taşınmazın, kira süresinin bitmesinden sonra kullanıldığından bahisle, kira kullanım bedeline ek olarak gecikme zammı adı altında tahakkuk ettirilen ve ihtirazi kayıtla ödenen 41.544,23-TL gecikme zammının iadesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesi'nce Dairemizin...tarih ve E:...K... sayılı bozma kararına uyularak verilen kararda; anılan taşınmazın Kırklareli Valiliği Defterdarlık Milli Emlak Müdürlüğü tarafından davacı şirkete 07/03/2007 tarihinde 3 yıllığına kiralandığı, bu kira sözleşmesi sona ermeden 15/02/2010 tarihinde, davacı şirket tarafından kira sözleşmenin yenilenip yenilenmeyeceğine dair başvuru yapıldığı, ancak idare tarafından buna cevap verilmediği, davacı şirket tarafından kullanılmaya devam eden taşınmaz hakkında idare tarafından 06/03/2015 tarihinde 88.969,94-TL kullanım bedeli ve 41.544,23-TL gecikme zammı tahakkuk ettirildiği,

davacı şirket tarafından kullanım bedelinin ve gecikme zammının ödendiği, ancak ihtirazi kayıtla ödenen 41.544,23-TL tutarlı gecikme zammının iadesi istemiyle bakılan davanın açıldığı, iki sözleşme dönemi arasında kalan 1842 gün için ödenmesi istenen 130.514,17-TL'nin daha önce yapılan kira sözleşmesinden bağımsız olarak ve bu sözleşmenin bitiminden sonra taşınmazın davacı tarafından kullanılmaya devam edilmesi neticesinde, idare tarafından tespit edilen sözleşmesiz kullanımdan kaynaklandığı anlaşılmakla birlikte,

kira sözleşmesi sona erdikten sonraki kullanıma ilişkin olarak idare tarafından tahakkuk ettirilen kullanım bedeli ve buna ilişkin gecikme zammının dayanağının, sözleşme hükümlerinden ziyade 300 sıra sayılı Milli Emlak Genel Tebliği'nin "XVI.

TAHLİYE" başlıklı kuralına dayandığı, sözleşmesiz kullanımdan kaynaklı olarak hesaplanan bedelin bu hüküm doğrultusunda hesaplanması gerektiği, sözleşmesiz kullanılım nedeniyle istenebilecek gecikme zammının hesaplanması için bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verildiği, bilirkişi tarafından sunulan raporlarda özetle davalı idare tarafından belirtilen döneme ilişkin sözleşmesiz kullanım için toplam 32.900,67-TL gecikme zammının hesaplandığı, taraflarca bilirkişi raporuna itiraz edilmiş ise de söz konusu itirazlar bilirkişi raporunu hukuki yönden sakatlayıcı nitelikte görülmediği,

davacı tarafından taşınmazın 07/03/2010-06/03/2015 tarihleri arasındaki dönemde sözleşmesiz olarak kullanıldığının kabul edildiği, sözleşmesiz kullanım süresi olan 5 yıl 16 gün için bilirkişi tarafından 32.900,67-TL gecikme zammı hesaplandığı anlaşıldığından, idarece tahakkuk ettirilen 41.544,23-TL tutarlı gecikme zammının 32.900,67-TL'lik kısmında hukuka aykırılık, geriye kalan 8.643,56-TL'lik kısmında ise hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle, davacının maddi tazminat isteminin 8.643,56-TL'ye ilişkin kısmı yönünden davanın kabulüne, 32.900,67-TL'ye ilişkin kısım yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacının kira sözleşmesinin süresinin sona ermesine rağmen taşınmazı kullanmaya devam ettiği, belirlenen kira bedeli üzerinden gecikme zammı alınmasında hukuka aykırılık bulunmadığı; davacı tarafından, süresi 07/03/2010 tarihinde bitecek olan sözleşme için bu tarihten önce (15/02/2010 tarihinde) davalı idareye başvurarak taşınmazın yeniden kiralanmak istendiği, idarenin ise gerek yazılı gerekse sözlü taleplerin tamamına karşı sessiz kaldığı, süresinde ödenmeyen kullanım bedeli bulunmadığından gecikme zammı tahakkuk ettirilmesinin hukuken mümkün olmadığı, dava konusu uyuşmazlıkta gecikme zammı istenmesini gerektiren hukuki gerekçe bulunmadığı ileri sürülmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI

Davalı idare tarafından, davacının temyiz talebinin hukuken dayanaksız olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuş; davacı tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKÎ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihaî kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usûl ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.