Danıştay 13. Daire E.2024/2973 K.2024/4375

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 48. maddesi uyarınca Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin birinci fıkrasında, idare ve vergi mahkemelerinin kararlarına karşı, başka kanunlarda farklı bir kanun yolu öngörülmüş olsa dahi, mahkemenin bulunduğu yargı çevresindeki bölge idare mahkemesine, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde istinaf yoluna başvurulabileceği; altıncı fıkrasında, bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu belirtilmiştir.

2577 sayılı Kanun'un "Temyiz" başlıklı 46. maddesinin temyiz başvurusuna konu Bölge İdare Mahkemesi kararının verildiği tarihte yürürlükte bulunan halinde, "Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemelerinin aşağıda sayılan davalar hakkında verdikleri kararlar, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dâhi Danıştay'da, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebilir:

(...)

b) Konusu yüz bin Türk lirasını aşan vergi davaları, tam yargı davaları ve idarî işlemler hakkında açılan davalar.

(...)

d) Belli bir ticari faaliyetin icrasını süresiz veya otuz gün yahut daha uzun süreyle engelleyen işlemlere karşı açılan iptal davaları.

(...)

m) Düzenleyici ve denetleyici kurullar tarafından görevli oldukları piyasa veya sektörle ilgili olarak alınan kararlara karşı açılan davalar." kuralına yer verilmiştir.

2577 sayılı Kanun'un "Temyiz dilekçesi" başlıklı 48. maddesinin altıncı fıkrasında, temyizin kesin bir karar hakkında olması hâlinde, kararı veren merciin, temyiz isteminin reddine karar vereceği; ilgili merciin bu kararına karşı, tebliğ tarihini izleyen günden itibaren yedi gün içinde temyiz yoluna başvurulabileceği; yedinci fıkrasında ise, temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, altıncı fıkrada sözü edilen kararın, dosyanın gönderildiği Danıştay'ın ilgili dairesince kesin olarak verileceği kurala bağlanmıştır.

Aktarılan düzenlemelere göre, ilk derece mahkemelerince verilen kararlara karşı kural olarak istinaf kanun yoluna başvurulabileceği, ancak 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinde tahdidî olarak sayılan uyuşmazlıklarla ilgili kararlara karşı istinaf kanun yolundan sonra temyiz kanun yoluna da başvurulabileceği açıktır. Başka bir anlatımla, mahkeme kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulması esas, temyiz yoluna başvurulması ise istisnaîdir.

Dosyanın incelenmesinden, tedarik lisansı sahibi davacı şirket tarafından davalı idareye 20/10/2023 tarihinde yapılan başvuru ile portföylerinde bulunan sayaçlara ilişkin olarak 2023 yılı Kasım ayında Elektrik Piyasası Dengeleme ve Uzlaştırma Yönetmeliği (Yönetmelik) kapsamında gerçekleştirilmiş olan portföyden çıkarma taleplerinden daha sonra vazgeçildiği ve bu durumun sistem üzerinden bildirildiği,

ancak sonradan yapılan kontrolde vazgeçme bildirimlerinin sistemsel hata nedeniyle ilgili birime ulaşmadığının tespit edildiğinden bahisle sistemde yaşanan aksaklığın mücbir sebep kabul edilerek sayaçların portföylerinde kalması için gerekli işlemlerin yapılmasının talep edildiği, anılan başvurunun davalı idarenin ...tarih ve ... sayılı işlemi ile Yönetmelikte öngörülen portföyden çıkarma talebinden vazgeçme süresinin sona erdiği gerekçesiyle reddedildiği, bunun üzerine söz konusu işlemin iptali istemiyle bakılan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Bölge idare mahkemelerinin hangi davalar hakkında verdikleri kararların temyiz edilebileceği 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinde tahdidî olarak sayılmış olup, davacı şirket tarafından sayaçların portföylerinde kalması için gerekli işlemlerin yapılması talebiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin işlemin iptali istemiyle açılan davada verilen karara yönelik temyiz isteminin bu kapsamda değerlendirilemeyeceği; başka bir anlatımla, ... tarafından tesis edilen dava konusu işlemin düzenleyici ve denetleyici Kurul tarafından alınan karar niteliğinde olmadığı,

ayrıca söz konusu istemin yüz bin Türk Lirasını aşan idarî işlemlere ilişkin olmadığı gibi belli bir ticari faaliyetin icrasını süresiz veya otuz gün yahut daha uzun süreyle engelleyen işlemlerden de olmadığı dikkate alındığında, Bölge İdare Mahkemesi'nce istinaf başvurusu üzerine verilen kararın kesin olduğu sonucuna varılmıştır.

Bu itibarla, istinaf incelemesi üzerine kesinleşen kararlara karşı temyiz kanun yoluna başvurulması hukuken mümkün olmadığından, anılan Bölge İdare Mahkemesi kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesine imkan bulunmamaktadır.