Danıştay 2. Daire E.2021/11007 K.2023/3012

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

…İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla.

12/03/2002 günlü "İçkili Yer Bölgesi Tespiti" Komisyon kararı ile …Beldesi içkili yer bölgesinin tespit edilmesine ve davacının daha önce sahip olduğu içkili yer ruhsatının devam etmesine karar verildiği, ancak daha sonra davacının içkili yer ruhsatının kiracısından kaynaklı bir nedenle iptal edildiği, bu kararların dava açılmaksızın kesinleştiği, davacının son başvurusunun, işyerinin yer aldığı taşınmazın içkili yer bölgesi olarak tespitine ve bu tesise içkili lokanta ruhsatı verilmesine ilişkin olduğu,

içkili yerlerin “içkili yer bölgesi” dışında açılamayacağı kuralı dikkate alındığında, noktasal bir yerin veya bağımsız bir bölümün içkili yer bölgesi olarak ilan edilmesi konusunda idarenin yargısal bir kararla zorlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, ruhsat talep edilen yerin karayoluna uzaklığının 270 metre olduğuna dair iki farklı tespit kararının bulunduğu, aynı tesisi 1995-2002 yılları arasında içkili yer olarak işletmesi nedeniyle kazanılmış hakkının olduğu, Belediyenin keyfi nitelikteki düzenleyici işleminin gerekçe gösterilerek davanın reddedilmesinin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince, Danıştay Onuncu Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.