Danıştay 2. Daire E.2021/11107 K.2023/3010

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

... İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; içkili yer bölge tespit komisyonunun dava konusu taşınmazla ilgili düzenlediği raporda, davacının işyeri ile ilgili yapılan ölçümlerde taşınmazın en yakın arsa sınırının karayolu sınırına uzaklığının 3,50 metre, işletme binasının karayolu sınırına uzaklığının 51 metre, en uzak arsa sınırının karayolu sınırına uzaklığının ise 67 metre olarak ölçüldüğü,

İşyeri Açma ve Çalışma Ruhsatlarına İlişkin Yönetmeliğin içkili yer bölgesinin konaklama yerleri hariç olmak üzere otoyollarının ve karayollarının her iki tarafında sınır çizgisine ikiyüz metreden yakın mesafe içinde tespit edilemeyeceğine ilişkin düzenlemesi gereğince, davacının içkili yer ruhsatı başvurusunun reddine dair işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı,

her ne kadar davacı tarafından, aynı hat üzerinde başka içkili yer ruhsatı bulunan lokantaların bulunduğu ve devraldığı lokantanın içki ruhsatlı olarak çalıştırıldığından kazanılmış hakkının bulunduğu belirtilmekte ise de ruhsat başvurusu yapılan işletmelerin öngörülen şartları yerine getirip getirmemesinde her birinin kendine özgü olarak değerlendirilmesinin gerektiği, davacının başvuruya konu devraldığı işletmenin içkili lokanta ruhsatının bulunmadığı,

açık alkollü içki satış belgesinin bulunması içki satışı yapabilmesine imkan tanısa da içkili işyeri açmasına imkan tanımayacağından ve bu yönde bir kazanılmış hak oluşturmayacağından davacının beyanlarına itibar edilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, aynı konumda olan birçok lokantaya ruhsat verildiği, açık alkollü içki satış belgesinin bulunduğu, içkili yer ruhsatı verilmemesi nedeniyle maddi olarak zarara uğradığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince, Danıştay Onuncu Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.