Danıştay 2. Daire E.2021/11131 K.2023/3015

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

…İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacı tarafından yapılan başvurunun işyerinin karayoluna mesafesinin 12 metre olduğu, işyerinin içkili yer bölgesi belirlenemeyecek yerde kaldığı gerekçesiyle reddedildiği, davacının talebinin yeni bir işyeri ruhsatı tanzimi olmayıp, İşyeri Açma ve Çalışma Ruhsatlarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi uyarınca, babası tarafından işletilen işyerinin ruhsatının kendi adına intibakının yapılmasına yönelik olduğu, Yönetmeliğin 8 maddesinin 6. fıkrasında ise işyeri sahibinin ölümü halinde, yeni ruhsat düzenlenmeksizin kanunî mirasçıları adına eski ruhsatın intibakının yapılacağı açıkça düzenlendiğinden,

davalı idarece davacının talebi üzerine intibak işleminin yapılması gerekirken, yeni bir ruhsat başvurusu gibi değerlendirme yapılarak, işyerinin Yönetmelikte aranan şartları taşımadığı gerekçesiyle tesis edilen dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlem iptal edilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, işyerinin karayoluna 12 metre mesafede olduğu, işyerinde geçmiş dönemde mevzuata aykırı faaliyetler nedeniyle idari para cezaları verildiği, binanın yapı ruhsatının bulunmadığı, daha önceki içkili yer bölgesi tespitine ilişkin Meclis kararının üzerinden 7 yıl geçtiği ve işyerlerinin hukuki durumunda değişikliklerin olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince, Danıştay Onuncu Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.