Danıştay 2. Daire E.2021/11123 K.2022/6690

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

.... İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla.

4250 sayılı Kanun kapsamına giren ürünlerin perakende veya açık olarak satışının yapıldığı yerler ile örgün eğitim kurumları ve dershaneler, öğrenci yurtları ve ibadethaneler arasında kapıdan kapıya en az yüz metre mesafenin bulunmasının zorunlu olduğu, bu zorunluluğun 11/06/2013 günlü, 28674 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik ile getirildiği, yine 4250 sayılı Yasa'nın Geçici 1. maddesinde, 9. maddenin 2. fıkrasının, bu maddenin yayımı tarihinden önce işyeri açma ruhsatı ve satış belgesi almış işletmeler için uygulanmayacağının düzenlendiği,

davacının ise işyeri açma ve çalışma ruhsatını 01/03/1993 tarihinde, açık alkollü içki satış belgesini ise 12/01/2010 tarihinde, mevzuatta yapılan değişiklikten önce aldığı, bu haliyle mevzuat olarak kazanılmış hakkı bulunan davacıya ait işyeri açma ve çalışma ruhsatının iptal edilmesinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlem iptal edilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından; dava konusu işlemin hukuka ve mevzuata uygun olarak tesis edildiği, işyerinde yapılan denetim neticesinde telafisi mümkün olan eksikliklerin yanı sıra telafisi mümkün olmayan mesafe koşulunun da sağlanmadığının belirlendiği, işyeri ile ibadethane arasındaki mesafenin 4250 sayılı Yasa uyarınca 100 metre olması gerekirken 34,10 metre olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; Danıştay Onuncu Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.