Danıştay 2. Daire E.2021/13772 K.2022/6512

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesinin 03/03/2015 günlü, E:2015/872, K:2015/302 sayılı, mahkeme kararının dava konusu işlemin iptaline yönelik kısmına ilişkin bozma kararına uyulmak suretiyle verilen İstanbul 10. İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla;

dosyadaki mevcut bilgi ve belgeler ile bilirkişi raporunun birlikte değerlendirilmesi neticesinde, söz konusu taşınmazın işgal edildiği dönem için 6009 sayılı Yasa uyarınca tespit tarihinden itibaren geriye dönük 5 yıl içerisinde getirebileceği ecrimisil miktarının (17/06/2003-16/06/2008 dönemleri arası) toplam 2.464,69-TL olabileceği, bu durumda, dava konusu ecrimisil ihbarnamesinin 2.464,69-TL’lik kısmında hukuka aykırılık, 6.693,31-TL’lik kısmınında ise hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle, dava konusu ecrimisil ihbarnamesinin 6.693,31-TL'lik kısmının iptaline, 2.464,69-TL'lik kısmına yönelik ise davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından; mahkemece, hüküm vermeye elverişli olmayan, eksik inceleme neticesinde düzenlenen bilirkişi raporuna göre karar verildiği, davacının işgalci olduğu hususunun sabit olduğu ve dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın, işlemin iptaline yönelik kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının iptale ilişkin kısmının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; Danıştay Onuncu Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.