Danıştay 2. Daire E.2021/13890 K.2023/2859

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

... İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; dava konusu işlemin, geçici ruhsatın süresinin dolmuş olması gerekçesiyle tesis edildiği, mevzuatta geçici işyeri açma ve çalışma ruhsatından sözedilmediği, dolayısıyla mevzuatta geçici ruhsata yer verilmediğinden davacı adına 25/03/2010 tarihinde düzenlenen ruhsatın geçici ruhsat olarak kabul edilemeyeceği, ancak ruhsat verilme şartlarının bulunmaması,

şartların sonradan kaybedilmesi veya ruhsatın açık hataya yahut ilgilinin yanıltmasına veya hilesine dayalı olarak verilmesi hallerinde bu ruhsatın iptal edilebileceği, ruhsat iptal edilmeden sözkonusu işyeri açma ve çalışma ruhsatının geçici ruhsat olduğundan ve ruhsattaki sürenin dolduğundan bahisle doğrudan mühürleme yapılamayacağı, dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlem iptal edilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından; davacı şirkete ait işyerinin bulunduğu bölgede süren imar planı çalışmaları nedeniyle işyeri açma çalışma ruhsatı verilemediği, imar planı çalışmaları süresince süreli ruhsat verilmesine karar verildiği, süreli ruhsatların kesin ruhsat olarak kabulünün mümkün olmadığı ve kazanılmış hak sağlamayacağı, yapının yapı kullanma izin belgesinin bulunmadığı, bu nedenle ruhsat düzenlenemeyeceği ve dava konusu mühürleme işleminin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; Danıştay Onuncu Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.