Danıştay 2. Daire E.2021/14185 K.2023/2622

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

. Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacıya ait iş yerinin.

Kilisesine 75 metre mesafede olduğu 15/01/2014 tarihli mesafe ölçüm raporundan anlaşılmakla birlikte, 4250 sayılı Kanun kapsamına giren ürünlerin perakende veya açık olarak satışının yapıldığı yerler ile eğitim kurumları ve ibadethaneler arasındaki mesafenin 100 metreden az olmayacağı düzenlendiği, ancak bu kanunun geçici 1.maddesinde bu maddenin yayım tarihi olan 11/06/2013 tarihinden önce işyeri açmış ve satış belgesi almış işletmeler için bu hükmün uygulanamayacağının belirtildiği,

Anayasada güvence altına alınan çalışma hakkının ancak kanuni düzenlemelerle sınırlanabileceği, devraldığı iş yeriyle ilgili ruhsat başvurularını mevzuatta öngörülen süre içerisinde yaptığı anlaşılan davacının bu başvurusu değerlendirilerek sonucuna göre işlem tesis edilmesi gerekirken, ruhsat işlemi sonuçlandırılmadığından bahisle ruhsatının iptal edilerek faaliyetten men edilmesine ilişkin dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlem iptal edilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacı şirket ilgilileri tarafından İşyeri Açma ve Çalışma Ruhsatlarına İlişkin Yönetmelik 8. maddesinde belirtilen 3 aylık süre içerisinde devir işlemlerinin tamamlanması için herhangi bir yasal başvuruda bulunulmadığı, belirtilen bu yasal süre sonunda yapılan başvuru ile anılan yönetmelikte belirtilen başvuru formu ile sunulması gereken belgelerden mülkiyet durumuyla ilgili tapu yahut kira kontratı, esnaf ve sanatkar ise sicil tasdiknamesi ile oda kayıt belgesi, umuma açık istirahat eğlence yeri ise mesafe krokisinin ibraz edilmemiş olduğu, belediye ekiplerince yapılan mesafe ölçümünde işyerinin.

Kilisesine 75 metre mesafede olduğu, mevzuattaki ibadethanelere 100 metre mesafe şartını sağlamadığı, bu nedenlerle davacı şirketin ruhsat işlemlerinin sonuçlandırılamadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 01/08/2016 günlü, K:2016/32 sayılı kararı uyarınca Danıştay Onuncu Dairesine; Danıştay Onuncu Dairesi tarafından ise, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen davada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.