Danıştay 2. Daire E.2023/542 K.2023/1857

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

Danıştay Onuncu Dairesinin 15/06/2020 günlü, E:2016/7241, K:2020/1939 sayılı bozma kararına uyularak verilen. İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla. Mahkemelerinin 01/07/2021 günlü ara kararına cevaben dosyaya sunulan tebliğ alındısı incelendiğinde, davacı tüzel kişi adına tebligat yapılan çalışanın kimliğinin tespit edilmediği, ayrıca, tebliğin muhatap yerine neden daimi çalışana yapıldığı hususunun belirtilmediği, bu haliyle tebliğ işleminin usulsüz olduğu;

bu durumda, dava konusu ödeme emrinin düzenlendiği tarihte, usulüne uygun tebliğ edilmeyen ecrimisil ihbarnamesinin ödeme müddeti içinde ödenmeyen bir amme alacağı olarak nitelendirilemeyeceği, başka bir ifadeyle, ödeme emrinin düzenlenme tarihi itibariyle takip edilebilir hale gelmiş bir amme alacağının varlığından söz edilemeyeceği, bu nedenle dava konusu ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından; ecrimisil ihbarnamesinin herhangi bir itiraza veya davaya konu edilmeksizin kesinleştiği, dava tarihinden önce borcun ihtirazi kayıt ileri sürülmeden ödendiği ve ödeme emrine karşı dava açma süresi geçmesine rağmen işbu davanın açıldığı, davacının ecrimisil ihbarnamesinin kendisine tebliğ edilmediği iddiasının hukuki temele dayanmadığı, tebliğ alındısı evrakının üzerinde tebliğ tarihine, ecrimisil ihbarnamesinin sayısına, tebliğ eden ve tebliğ alanın imzasına ve "aynı adreste çalışana tebliğ edildi" notuna yer verilmesi nedeniyle tebliğin usulüne uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.