Danıştay 3. Daire E.2018/1114 K.2021/4632

Dava konusu istem: Davacı adına, organize şekilde sahte fatura düzenlemek suretiyle elde ettiği komisyon gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolundaki tespitleri içeren vergi tekniği raporunun done alındığı takdir komisyonu kararı uyarınca belirlenen matrah farkı üzerinden 2009 yılı için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı adına düzenlenen vergi tekniği raporunda davacının bu organizasyona dahil olduğuna ilişkin yeterli somut tespitin olmaması, ifadesine başvurulan kişilerin beyanlarından, davacı ile iş ilişkisi içinde olduklarının ortaya konulamaması nedeniyle vergi tekniği raporunun davacı bakımından eksik incelemeye dayandığı ve.

Asliye Ceza Mahkemesi'nde açılan kamu davasında; davacı hakkında yeterli, kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığından beraat kararı verildiği göz önüne alındığında, dava konusu tarhiyatta yasal isabet görülmediği, ayrıca tarhiyatın dayanağına ilişkin bilgi ve belgeleri içeren vergi teknik raporunun davacıya tebliğ edilmediği anlaşıldığından, savunma yapma hakkı elinden alınan davacı adına yapılan tarhiyatta bu bakımdan da hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davacının, düzenlenen vergi tekniği raporuna istinaden varlığı ve yapısı ortaya konulan organizasyona dahil olmak suretiyle sahte fatura ticareti ile uğraşarak komisyon geliri elde ettiğine yönelik tespitler ışığında dönem matrahının takdiri için 27/09/2012 tarihinde sevk edildiği takdir komisyonun 01/12/2015 tarihli kararı ile belirlenen matrah üzerinden yapılan tarhiyatın 18/12/2015 tarihinde davacıya tebliğ edildiğinin anlaşıldığı,

ancak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 114. maddesinin ikinci fıkrasının "Şu kadar ki, vergi dairesince matrah takdiri için takdir komisyonuna başvurulması zamanaşımını durdurur. Duran zamanaşımı mezkur komisyon kararının vergi dairesine tevdiini takip eden günden itibaren işlemeye devam eder.

Ancak işlemeyen süre her hal ve takdirde bir yıldan fazla olamaz." hükmü uyarınca belirlenen bir yıllık azami süre aşılarak alınan takdir komisyonu kararı nedeniyle, şekil yönünden hukuka aykırı olan idari işlem ve bu işleme dayalı olarak yapılan tarhiyat hukuka aykırı olduğundan istinaf başvurusu belirtilen gerekçeyle reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İhbarname ekinde ayrıca vergi tekniği raporunun tebliğine gerek bulunmadığı gibi dava dosyasında mevcut olan rapor nedeniyle savunma hakkının kısıtlandığından bahsedilemeyeceği, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 74. ve 75. maddeleri doğrultusunda takdir komisyonunca takdir edilen matrah uyarınca salınan vergi ve kesilen cezaların hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

MADDİ OLAY

Davacının, organizasyon halinde sahte fatura düzenlemek suretiyle elde ettiği komisyon gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle düzenlenen rapora dayalı olarak, dönem matrahının takdiri için 27/09/2012 tarihli takdire sevk fişi ile takdir komisyonuna sevk edildiği ve takdir komisyonu tarafından alınan 01/12/2015 tarihli karar ile belirlenen matrah üzerinden 2009 yılı için üç kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi tarhiyatı yapılarak 18/12/2015 tarihinde davacıya tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

İLGİLİ MEVZUAT

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 19. maddesiyle değişik 45. maddesinin 2. fıkrasında, istinafın temyizin şekil ve usullerine tabi olduğu, 3. fıkrasında, bölge idare mahkemesinin, yaptığı inceleme sonunda ilk derece mahkemesi kararını hukuka uygun bulursa istinaf başvurusunun reddine karar vereceği, karardaki maddi yanlışlıkların düzeltilmesi mümkün ise gerekli düzeltmeyi yaparak aynı kararı vereceği, 4. fıkrasında, bölge idare mahkemesinin, ilk derece mahkemesi kararını hukuka uygun bulmadığı takdirde istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar vereceği, bu hâlde bölge idare mahkemesinin işin esası hakkında yeniden bir karar vereceği kurala bağlanmıştır.

2577 sayılı Kanunun yine 6545 sayılı Kanun'un 22. maddesiyle değişik 49. maddesinin 1. fıkrasında ise temyiz incelemesi sonunda Danıştay'ın; kararı hukuka uygun bulursa onayacağı, kararın sonucu hukuka uygun olmakla birlikte gösterilen gerekçeyi doğru bulmaz veya eksik bulursa, kararı, gerekçesini değiştirerek onayacağı hüküm altına alınmıştır.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

2577 sayılı Kanunun, istinafın, temyizin şekil ve usullerine tabi olduğu yolundaki düzenlemesini içeren 45. maddesinin 2. fıkrasının, istinaf başvurusuna konu olacak kararlara karşı yapılan kanun yolu başvurularında dilekçelerdeki hitap ve istekle bağlı kalınmaksızın dosyaların bölge idare mahkemelerine gönderileceği kuralına dair cümleyle tamamlanması ve fıkrada Kanunun "Temyiz incelemesi üzerine verilecek kararlar" başlıklı 49. maddesine herhangi bir atıfta bulunulmamış olması karşısında, istinafın temyizin şekil ve usullerine tabi olacağı yolundaki kuralın,

istinaf dilekçeleri ve bu dilekçeler üzerine Kanunun 48. maddesine göre bölge idare mahkemelerince yapılacak işlemlerle ilgili olarak getirilmiş olduğunun kabulü gerekir. Başka bir ifadeyle, değinilen bu kuralın, Danıştay'ın temyiz incelemesi sonunda verdiği kararlarla ilgili 2577 sayılı Kanunun 49. maddesinin, istinaf incelemesi üzerine verilecek kararlar için de uygulama imkanı getirdiğinden söz edilemez.

Nitekim, istinaf başvuruları üzerine bölge idare mahkemelerince verilecek kararlara ilişkin 45. madde düzenlemesi ile temyiz incelemesi üzerine Danıştay tarafından verilecek kararlara ilişkin 49. madde düzenlemesi, 2577 sayılı Kanunda 6545 sayılı Kanunla eş zamanlı getirilmiş değişiklikler olup, Yasa koyucu tarafından 49. maddede, temyiz incelemesi üzerine verilecek onama ve bozma kararları bentler halinde ayrıntılı biçimde belirtilmişken, aynı Kanunun 45. maddesinin 3. ve 4. fıkralarında istinaf başvuruları üzerine verilecek kararla ilgili olarak 49. maddeden farklı terimler ve usuller getirilmiş olması yukarıdaki görüşü doğrular mahiyettedir.

Belirtilen nedenlerle, yaptığı inceleme sonunda ilk derece mahkemesi kararını hukuka uygun bulması durumunda istinaf başvurusunun reddine; hukuka uygun bulmaması durumunda ise istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararını kaldırarak işin esası hakkında yeniden bir karar verecek olan bölge idare mahkemelerince, istinaf incelemesine konu kararda sonucu itibarıyla hukuka aykırılık görülmemekle birlikte gerekçesinin hukuka uygun bulunmadığı hallerde, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinin değiştirilerek istinaf isteminin reddine karar verilmesi mümkün bulunmadığından, vergi mahkemesi kararına yöneltilen istinaf başvurusunun, kararın gerekçesi değiştirilerek reddi yolundaki Vergi Dava Dairesi kararında yargılama usulüne uygunluk görülmemiştir.