Danıştay 3. Daire E.2018/3283 K.2021/4368

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, alımlarının bir kısmını sahte faturayla belgelendirdiği nedeniyle sözü edilen faturalara dayalı indirimlerin reddi suretiyle yeniden oluşturulan beyan tablosu uyarınca 2010 yılının Ekim ve Aralık dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 353. maddesinin 1. bendi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 213 sayılı Vergi Usul Kanununa göre muhataba posta yolu tebliğ edilemeyen vergi ve cezaların ilan yolu ile tebliği gerekirken, dava konusu olayda, şirket ortağının tespit edilen adreste bulunamaması sebebiyle mahalle muhtarına bırakılan tebliğin anılan Yasaya uygun olmadığı dolayısıyla beş yıllık tarh zamanaşımı süresi içerisinde, yani en geç 31/12/2015 tarihine kadar usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi gerekirken, bu süre geçmekle 22/06/2016 tarihinde davacının bilgisine giren vergi ve cezaların zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle dava konusu vergi ve cezalar kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına yapılan tarhiyatın hukuka uygun olduğu, dava dilekçesinde yer alan iddialara itibar edilmemesi gerektiği, tarhiyatın zamanaşımına uğramadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddiyle Vergi Dava Dairesinin kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.