Danıştay 3. Daire E.2018/3315 K.2021/6687

2- (DAVALI) … Vergi Dairesi Müdürlüğü/… VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU

… Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı adına, tek düzen hesap planına uyulmadığı, 8.000-TL'yi aşan bir kısım ödeme ve tahsilatların banka ve benzeri finans kurumları aracılığıyla yapıldığının tevsik edilemediği, kayıt ve beyan dışı bırakılan bir kısım hasılat için fatura düzenlenmediği yolundaki tespitleri içeren vegi inceleme raporuna dayanılarak 2013 yılı için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. ve 6. bentleri ile mükerrer 355. maddesinin 4. fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Somut bir saptama olmaksızın ve hesap dönemi geçtikten sonra 213 sayılı Kanun'un 353. maddesinin 1. bendi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk görülmediği, ihraç kayıtlı teslimlerinden kaynaklı satış hasılatı tutarının "600 - Yurtiçi Satışlar" hesabı yerine "601 - Yurtdışı Satışlar" hesabına kaydedildiği saptandığından anılan Yasa'nın 353. maddesinin 6. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı,

8.000-TL'yi aşan bir kısım ödeme ve tahsilatların banka ve benzeri finans kurumları aracılığıyla yapıldığının tevsik edilemediği anlaşıldığından değinilen Kanun'un mükerrer 355. maddesine göre kesilen özel usulsüzlük cezasının hukuka uygun olduğu gerekçesiyle 213 sayılı Yasa'nın 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası kaldırılmış, diğer özel usulsüzlük cezaları yönünden ise dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

Davacı tarafından, özel usulsüzlük cezasına konu işlemlerin tevsik zorunluluğundan kaçınmak adına parça parça yapıldığına dair bir delil bulunmadığı, tek düzen hesap planına uygun kayıt tutulduğu, inceleme raporunun eksik incelemeye dayandığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

Davalı idare tarafından, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. fıkrasında verilmesi ve alınması icap eden fatura, gider pusulası, müstahsil makbuzu ile serbest meslek makbuzlarının verilmemesi, alınmaması veya düzenlenen bu belgelerde gerçek meblağdan farklı meblağlara yer verilmesi halinde; bu belgeleri düzenlemek ve almak zorunda olanların her birine özel usulsüzlük cezası kesileceğinin düzenlendiği, davacının satışında belge düzenlemediği tespit edildiğinden kesilen cezanın hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI

Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ…'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz istemlerinin reddi gerektiği düşünülmektedir

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

MADDİ OLAY

Davacı adına, tek düzen hesap planına uyulmadığı, 8.000-TL'yi aşan bir kısım ödeme ve tahsilatların banka ve benzeri finans kurumları aracılığıyla yapıldığının tevsik edilemediği, kayıt ve beyan dışı bırakılan bir kısım hasılat için fatura düzenlenmediği yolundaki tespitleri içeren vegi inceleme raporuna dayanılarak dava konusu özel usulsüzlük cezalarının kesildiği anlaşılmıştır.

İLGİLİ MEVZUAT

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. fıkrasında verilmesi ve alınması icap eden fatura, gider pusulası, müstahsil makbuzu ile serbest meslek makbuzlarının verilmemesi, alınmaması veya düzenlenen bu belgelerde gerçek meblağdan farklı meblağlara yer verilmesi halinde; bu belgeleri düzenlemek ve almak zorunda olanların her birine, her bir belge için bu belgelere yazılması gereken meblağın veya meblağ farkının %10'u nispetinde özel usulsüzlük cezası kesileceği, aynı Kanunun 374. maddesinde de, 353. madde uyarınca kesilecek (özel) usülsüzlük cezasında, usulsüzlüğün yapıldığı yılı takip eden yılın birinci gününden itibaren 5 yıl geçtikten sonra ceza kesilemeyeceği hükme bağlanmıştır.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Davacı tarafından temyiz istemine konu edilen Vergi Dava Dairesi kararının; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 6. bendi ile mükerrer 355. maddesinin 4. fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarına ilişkin hüküm fıkrası aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle Dairemizce de uygun bulunmuştur.

Yukarıda yer alan düzenlemelerin temel amacı, vergi mükelleflerine yüklenen ödevlerin tam ve zamanında yerine getirilmesini sağlamak ve vergi kaçak ve kayıplarını önlemek suretiyle vatandaşlar arasında vergi adaletini gerçekleştirmek olduğundan, maddede yazılı olduğu biçimde unsurları oluşmuş bir eylem hakkında mevzuatta karşılığı olan yaptırımın uygulanması gerekmekte olup, bu amacı etkisiz kılacak bir değerlendirmenin hukukun etkinliğini azaltacağı ve Kanunun uygulanmaması sonucunu doğuracağı açıktır.

Bu durumda, belge düzenlenmesini veya alınmasını gerektiren bir işlemde, belge verilmediğinin veya alınmadığının açıkça tespit edilmesi halinde zamanaşımı süresi içinde özel usulsüzlük cezası kesilebileceğinin kabulü gerekmekle birlikte, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi kapsamında kesilen özel usulsüzlük cezasının ilgili olduğu tarhiyatı kaldıran.

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusunun reddine ilişkin …Bölge İdare Mahkemesi.

Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı, Danıştay Üçüncü Dairesinin 02/12/2021 tarih E:2018/4379, K:2021/5769 sayılı kararıyla onandığından dolayısıyla söz konusu cezanın dayanağı kalmadığından Vergi Mahkemesince yazılı gerekçeyle kaldırılmasına ilişkin hüküm fıkrasına yöneltilen davalı idare istinaf başvurusunun reddinde sonucu itibarıyla hukuka aykırılık görülmemiştir.