Danıştay 3. Daire E.2018/4980 K.2022/2311

Dava konusu istem: Davacı adına, düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emrinin 2010 yılı Ocak dönemine ait katma değer vergisi, vergi ziyaı cezası ve gecikme faizine yönelik kısmının iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Ödeme emrinin dava konusu edilen kısmını oluşturan cezalı verginin Mahkemelerinin … tarih E:…, K:… sayılı kararıyla usulsüz tebliğ nedeniyle kaldırıldığı, bu karara yöneltilen istinaf isteminin reddine ilişkin kararın temyiz aşamasında olduğu, aynı tarhiyat nedeniyle … tarih ve …sayılı ikinci bir ihbarname daha düzenlenerek davacıya tebliği üzerine dava konusu ödeme emrinin tanzim edildiğinin anlaşıldığı olayda, ilk ihbarname hukuki varlığını kaybetmeden, idarece ya da mahkemece ortadan kaldırılmadan aynı tarhiyat nedeniyle ikinci bir ihbarname düzenlenip alacağın kesinleştiğinden bahisle ödeme emri ile takip yapılamayacağı gerekçesiyle ödeme emrinin dava konusu edilen kısmı iptal edilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu ödeme emri içeriği cezalı vergiye ilişkin ihbarnamenin e-tebliğ yoluyla 10/09/2016 tarihinde tebliğ edildiği ve yasal süresinde dava açılmadığından kamu alacağının kesinleşmesi üzerine tanzim edilen dava konusu ödeme emrinde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ…'ÜN DÜŞÜNCESİ : Temyiz istemlerinin reddi ile Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.