Danıştay 3. Daire E.2018/5353 K.2022/747

Dava konusu istem: Davacı adına, adi ortaklık şeklinde komisyon karşılığında sahte fatura ticareti yaptığı yolundaki vergi tekniği raporunun done alındığı takdir komisyonu kararı uyarınca 2010 yılının Ekim-Aralık dönemi için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Takdir komisyonu kararına done alınan rapordaki tespitlerden ve dosyadaki diğer bilgi ve belgelerden, davacının, sahte fatura komisyonculuğu yaptığı ifade edilen … ile birlikte hareket ettiği, raporda belirtilen beyannamelerin verilmesinden başka, sahte fatura düzenleme fiiline iştirak ettiği ve sahte fatura düzenleme fiilinden bir menfaat temin ettiği yönünde somut ve yeterli bir tespit bulunmadığı anlaşıldığından, adına takdir komisyonu kararına dayanılarak re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı geçici vergide hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu vergi ve cezalar kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının sorumluluğunun 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 227. maddesinde belirtilen sorumluluktan kaynaklandığı ve hakkında düzenlenen raporlardaki somut tespitler nedeniyle adına yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge İdare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.