Danıştay 3. Daire E.2018/6086 K.2022/718

Dava konusu istem: Davacı adına, ilişkili olduğu şirkete emsallere uygunluk ilkesine aykırı olarak belirlenen düşük bedel üzerinden satış yapmak suretiyle transfer fiyatlandırması yoluyla örtülü kazanç dağıtımında bulunduğu ve kanuni temsilcisine ait yurtdışı seyahat ve kişisel ihtiyaca yönelik alışverişinin kanunen kabul edilmeyen gider yerine gider olarak kaydedildiği yönünde saptamalara yer veren vergi inceleme raporu uyarınca 2012 yılının Ocak-Mart, Nisan-Haziran ve Ekim-Aralık dönemleri için re'sen salınan bir kat cezalı geçici verginin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda, davacı ile ilişkili olduğu şirket arasında emsallerine kıyasla düşük bedel üzerinden mal satışı gerçekleştirildiğinin ayrıntılı biçimde ortaya konulduğu,

söz konusu tespitlere davacı tarafından ileri sürülen itirazların vergi inceleme raporunda ayrıntılı olarak açıklanmış ve karşılanmış olduğu da görüldüğünden, transfer fiyatlandırması yoluyla örtülü olarak dağıtıldığı sonucuna varılan kazancın kurum kazancına eklenmesinde ve davacı şirketin kanuni temsilcisinin, yurt dışı seyahatleriyle ilgili olarak şube açılışı için en uygun ülkenin belirlenmesi amacıyla birçok ülkeye seyahat ettiğini ifade etmesine karşın giyim, parfümeri, aksesuar, yemek, uçak bileti, telefon gibi harcamaların ticari faaliyetiyle ilgili yapılan gider olduğunun ortaya konulamadığı,

kişisel harcama niteliğinde olan harcamaların ticari kazancın elde edilmesi ve idame ettirilmesine yönelik olmadığı sonucuna varıldığından bu giderlerin kurum kazancının belirlenmesinde kanunen kabul edilmeyen gider olarak dikkate alınmasında hukuka aykırılık bulunmadığı, mahsup dönemi geçen geçici vergi asıllarının aranmayacağı gerekçesiyle geçici vergi asılları kaldırılmış, geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezası yönünden dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemlerin usul ve hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'NUN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Kararın temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.