Danıştay 3. Daire E.2018/6790 K.2021/2529

Dava konusu istem: Davacının, yasal defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmemesi nedeniyle katma değer vergisi indirimlerinin reddi suretiyle yeniden oluşturulan beyan tablosu uyarınca adına 2011 yılı Ocak ila Aralık dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının 2011 ila 2013 yıllarına ait defter ve belgelerinin ibrazı istemine ilişkin yazı 21/03/2016 tarihinde kendisine tebliğ edildiği halde yasal süresi içinde ibraz edilmediğinden bahisle dava konusu cezalı verginin salındığının anlaşıldığı olayda, hem işyeri hem ikamet adresi olarak kullanılan binanın bulunduğu Sur İlçesi.

Mahallesinde 11/12/2015 tarihinden 27/08/2016 tarihine kadar Diyarbakır Valiliğince sokağa çıkma yasağının uygulandığı, davacının başvurusu üzerine 15/06/2016 tarihinde, işyerine ait evrakların evinde bulunmadığının Diyarbakır Valiliği Hasar Tespit Başvuru Formu ile tespit edildiği,

bu durumda mücbir sebep halinin varlığının kabulü gerektiği, Mahkemelerince verilen ara kararı ile davacıdan 2011, 2012, 2013 takvim yıllarında defter kayıtlarına intikal ettirilen katma değer vergisi tutarlarının, ilgili dönem beyanlarında indirim konusu yapılan alış/gider faturalarının ve anılan faturalara ait bilgilerin yer aldığı fatura listesinin ibraz edilmesi,

herhangi bir sebeple ibraz edilmesi olanaklı değil ise, ibraz edilememe sebeplerinin ayrıntılı bir şekilde açıklanması ve bu duruma ilişkin belgelerin de ibraz edilmesinin istenilmesine karşın herhangi bir bilgi ve belge sunulmadığından yapılan tarhiyatın hukuka uygun olduğu ancak üç kat vergi ziyaı cezası kesilemeyeceği gerekçesiyle katma değer vergisi yönünden dava reddedilmiş, üç kat vergi ziyaı cezası ise bir kata indirilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Hem işyeri hem ikamet olarak kullanılan binanın bulunduğu mahallede 11/12/2015 tarihinden 27/08/2016 tarihine kadar Diyarbakır Valiliğince sokağa çıkma yasağının uygulandığı, söz konusu ikametgah-işyeri adresi ile ilgili olarak 28/04/2016 tarihinde Diyarbakır Valiliğine … adlı şahıs tarafından verilen 28/04/2016 tarihli dilekçe ile sokağa çıkma yasağı uygulanan süreçte bir kısım eşyalarının kaybolduğundan bahisle zararının tazmininin talep edildiği,

yine aynı adres ile ilgili olarak Diyarbakır Valiliğine davacı tarafından verilen 15/06/2016 tarihli dilekçe ile sokağa çıkma yasağı uygulanan süreçte ikametgah-işyerindeki evraklarının da kaybolduğunun bildirildiği,

dolayısıyla davacının 21/03/2016 tarihinde tebliğ aldığı ibraz yazısı üzerine ikametgah-işyeri adresinde bulunması gereken yasal defter ve belgelerine sokağa çıkma yasağı tedbiri nedeniyle ulaşamadığından ibraz yükümlülüğünün yerine getirilmediğinden bahsedilemeyeceği gerekçesiyle Vergi Mahkemesi kararının bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi yönünden davanın reddine ilişkin hüküm fıkrası kaldırıldıktan sonra tarhiyatın sözü edilen kısmı da kaldırılmış, davalı idarenin istinaf başvurusu ise reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının 29/01/2010 tarihinde tesis ettirerek başladığı faaliyetini 26/03/2013 tarihinde terk ettiği, 15/06/2016 tarihinde yapılan başvuru neticesinde memurlarla gidilen evde defter ve belge bulunmadığının tespit edildiği belirtilmiş olsa da, bu tarihin defter ve belge isteme yazısının tebliğ edildiği 21/03/2016 tarihinden sonra olduğu ve raporun düzenlendiği tarihe kadar defter ve belgeler ibraz edilmediği gibi zayi belgesinin de sunulmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ…'NİN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.