Danıştay 3. Daire E.2019/309 K.2021/3116

Dava konusu istem: Davacı adına 2011 yılına ait katma değer vergisi, vergi ziyaı cezası ve gecikme faizinden oluşan kamu alacağının tahsili amacıyla düzenlenen ... tarih ve ... takip numaralı ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu ödeme emrinin dayanağı olan vergi ve ceza ihbarnameleri, şirketin Türkiye Ticaret Sicili Gazete'sinde ilan edilmiş olan bilinen adresi yerine doğrudan şirket yetkilisinin ikamet adresine tebliğe çıkarılarak burada oğluna tebliğ edildiğinden, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 93 ve devamı maddelerinin olay tarihinde yürürlükte olan hükümlerine uygun şekilde tebliğ edilmeyen ihbarname içeriği vergi ve cezaların usulüne uygun olarak kesinleştiğinden söz edilemeyeceği, bu nedenle söz konusu kamu alacaklarının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle ödeme emri iptal edilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu ödeme emrinin dayanağı olan vergi ve ceza ihbarnamelerinin şirket adresinde tebliğ edildiği, bu ihbarnamelere karşı davacı şirket tarafından herhangi bir itiraz sunulmaması nedeniyle vergi ve cezaların kesinleştiği, kesinleşen kamu alacaklarının tahsili amacıyla ödeme eminin düzenlenmesinin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.