Danıştay 3. Daire E.2019/4109 K.2021/1999

Dava konusu istem: Davacı adına, davalı idare bilgisi dışında yürüttüğü tefecilik ile araç ve gayrimenkul alım satım komisyonculuğu faaliyetinden elde ettiği bir kısım gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolunda saptamalar içeren vergi tekniği raporuna dayanılarak 2009 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile beyanname verilmemesi ve fatura düzenlenmemesi nedeniyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespitler, ikrazatçılık faaliyetinde bulunduğu ve bir kısım gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığını gösterdiğinden, bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisinde hukuka aykırılık görülmediği, mükellefiyeti bulunmayan davacıdan beyanname vermesinin beklenemeyeceği, vergi inceleme raporunda fatura düzenlemediğinden bahisle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi uyarınca özel usulsüzlük cezası kesilmesi önerilmesine rağmen vergi ceza ihbarnamesinde aynı Kanun'un mükerrer 355. maddesinin dayanak olarak gösterildiği,

bu haliyle ihbarnamenin 213 sayılı Kanun'un 35. maddesine uygun düzenlendiğinden söz edilemeyeceğinden, kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi yönünden dava reddedilmiş, özel usulsüzlük cezaları ise kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına salınan vergi ve kesilen cezanın hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'UN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Mahkemesi kararının temyize konu hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri söz konusu hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.