Danıştay 3. Daire E.2019/4380 K.2021/1996

Dava konusu istem: Davacı adına, davalı idare bilgisi dışında yürüttüğü tefecilik ile araç ve gayrimenkul alım satım komisyonculuğu faaliyetinden elde ettiği bir kısım gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolunda saptamalar içeren vergi tekniği raporuna dayanılarak 2009 yılının tüm dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu tarhiyatın matrahı yönünden bağlı olduğu 2009 yılına ait gelir vergisi tarhiyatına açılan davada verilen Mahkemelerinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla, gelir vergisi ve buna bağlı bir kat vergi ziyaı cezası yönünden dava reddedildiğinden, dava konusu aslı aranmayan geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezalarında hukuka aykırılık bulunmadığı, mahsup dönemi geçen geçici vergi için tarhiyat yapılamayacağı gerekçesiyle geçici vergi asıllarına bağlı vergi ziyaı cezaları yönünden dava reddedilmiş, geçici vergi aslı ise kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına salınan vergi ve kesilen cezanın hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'UN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Mahkemesi kararının temyize konu hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri söz konusu hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.