Danıştay 3. Daire E.2019/95 K.2022/5595

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, işletmesini yaptığı gemilerin sahibi olan şirketlerin aslında daimi temsilcisi olduğu ve navlun payını kayıt ve beyan dışı bıraktığı, faaliyetiyle ilgili olmadığı tespit edilen iletişim giderlerini doğrudan gider olarak kaydettiği yolundaki tespitleri içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak 2011 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirket adına, işletmesini yaptığı gemilerin sahibi olan şirketlerin aslında daimi temsilcisi olduğundan bahisle 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 28. maddesi kapsamında tarhiyat yapılmış ise de dosyada yer alan bilgi ve belgelerden bu sıfatı taşıdığı sonucuna varılamayacağı gibi daimi temsilci olarak kabul edilse dahi 5520 sayılı Kanun'un 23. maddesinde öngörülen şartları taşımadığı, öte yandan, eksik incelemeye dayalı ve kanuni dayanaktan yoksun olarak sekiz çalışana ait sekiz adet cep telefonu üzerindeki telefonlara ilişkin fatura tutarlarının inceleme elemanı tarafından faaliyetiyle ilgili olmadığından bahisle gider olarak kabul edilmemesinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporundaki tespitlere dayanılarak yapılan tarhiyatın hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.