Danıştay 3. Daire E.2020/2376 K.2023/427

Dava konusu istem: Davacının, … Elektrik İmalat Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketinin kamu borçlarına teminat olarak gösterdiği taşınmazlarına uygulanan hacizlerin kaldırılması talebiyle yaptığı başvurunun reddine yönelik … tarih ve … sayılı işlemin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Asıl borçlu şirket adına yapılan tarhiyatların Mahkemelerinin … tarih ve E…, …, …; K…, …, … sayılı kararıyla büyük bir kısmının kaldırıldığı, öte yandan, Mahkemelerince verilen ara kararına cevaben dosyaya sunulan bilgi ve belgelerden, değinilen şirketin Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu kararları üzerine ödemesi gereken tutarın 2010 ila 2012 yıllarına ilişkin olarak sırasıyla 91.966,81-TL, 139.888,52-TL ve 51.503,94- TL olarak hesaplandığı, ayrıca şirketin teminat gösterilen toplam 6.915.314,78 TL'lik borca karşılık 3.011.485,79-TL ödeme yaptığının anlaşıldığı dolayısıyla haczin dayanağının kalmadığı gerekçesiyle dava konusu işlem iptal edilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

... Elektrik İmalat Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi adına yapılan tarhiyatlara karşı açılan davalarda verilen kararların henüz kesinleşmediği, bu aşamada haczin kaldırılmasına karar verilmesinde hukuka uyarlık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.